Uitverkocht

Helaas, het boek " Spoorslag Delft" is al wekenlang uitverkocht. 







Toch belangstelling voor onze columns? 
Kijk op ons weblog www.spoorslag.blogspot.com voor een compleet overzicht.

Sloop van treinviaduct in volle gang

Langs de Westvest wordt het treinviaduct nu afgebroken.

Tussen het viaduct en het oude treinstation is de aarden baan met spoor al verwijderd.

Sloop van treinviaduct kan beginnen

Nu de trein door de spoortunnel rijdt kan het viaduct worden gesloopt. De voorbereidende werkzaamheden zijn gestart met het weghalen van alle obstakels en de bestrating onder het viaduct. 

Het kruispunt bij de Ruijs de Beerenbroucklaan is inmiddels afgesloten. Het is de bedoeling dat in augustus de sloopwerkzaamheden klaar zijn. 

Eerste boek aangeboden aan burgemeester van Delft

Burgemeester Bas Verkerk neemt het eerste exemplaar in ontvangst van het boek SPOORSLAG DELFT. Dat deed hij kort voordat de Laatste Trein over het viaduct reed. 

Honderden genodigden maakten de laatste bovengrondse treinrit mee. De werkzaamheden voor de sloop van het viaduct zijn maandag 2 maart begonnnen.

PERSBERICHT

Boek over de aanleg van de spoortunnel

SPOORSLAG DELFT, Schrik, verbazing en bewondering in 66 colums

Ruim vier jaar schreven Guus van Steenbergen en Wil Jacobs op hun weblog een column over de aanleg van de spoortunnel. Een selectie daaruit is nu in boekvorm verkrijgbaar bij de Delftse boekhandels. Een mooie herinnering aan een periode van onrust, rommel en nostalgie nu de trein onder de grond gaat rijden.

In SPOORSLAG DELFT staat de menselijke kant van een technisch werk centraal. Het gaat over de mannen op de bouw en de vele toeschouwers, fotografen en bewoners langs het tracé. Over de schrik en de verbazing, maar ook over de bewondering voor het project pal aan de rand van de historische binnenstad. ‘We waren zelf best kritisch, maar tegelijk ook enthousiast over de werkzaamheden" aldus de schrijvers.

De 66 mooiste columns zijn in het boek samengebracht  Met karakteristieke  tekeningen van Iwan Kriens en veel foto’s . En natuurlijk met bijzondere aandacht voor de  ‘markante momenten’ zoals bijvoorbeeld het opvijzelen en weer laten zakken van de molen.

SPOORSLAG DELFT is voor € 12,50 te koop bij de boekhandels Huyser, De Omslag, Waltman en Kempers. Ook via hun online verkoop. Op de manifestatie De Laatste Trein op 24, 25 en 26 februari kost het boek slechts een tientje. Voor meer info:  www.spoorslag.blogspot.com.  en op twitter en facebook (spoorslag.delft).  

Binnenkort: SPOORSLAG DELFT, het boek

Vanaf oktober 2010 plaatsten we elke veertien dagen op dit weblog een column over de spoorzone. Dan ga je extra goed opletten. Nooit zaten we verlegen om een onderwerp. We hebben de lezer geattendeerd op talloze aspecten van dit ingrijpende werk. Maar we schreven vooral over de menselijke kant van de tunnelbouw. Over de mannen op de bouw en de vele toeschouwers, fotografen en bewoners langs het tracé. Kritisch en enthousiast tegelijk.

We konden ons niet altijd verheugen over wat er gebeurde. We hebben vraagtekens gezet en kritiek geuit waar we dat nodig vonden. Maar in grote lijnen vonden we het toch machtig interessant. 

De mooiste columns hebben we in een boek samengebracht. Met tekeningen en foto’s en een duiding van ‘markante momenten’ die we zagen in de afgelopen jaren. Het boek is over 2 weken te koop in de Delftse boekhandels . 

Benieuwd hoe het er uit ziet? Blijf ons volgen op de sociale media.

Wil Jacobs
Guus van Steenbergen 

HET BOEK: Zo begon het

We zijn in Delft. Het is 2009. De aanleg van de spoortunnel pal naast de oude binnenstad staat op punt van beginnen. Kunnen we daar iets mee? Een dagboek maken? Nee, een weblog bijhouden! Iedere twee weken schrijven we een column over wat ons opvalt. Soms over de technische kant van de operatie, maar vaker gaat het over de manier waarop mensen de werkzaamheden beleven. De schrik, de verrassing, de herrie, de bewondering. Ruim vier jaar volgen we de tunnelbouw op de voet. Dan is het ineens voorjaar 2015 en rijdt, veel vroeger dan gedacht, de eerste trein door de tunnel.

De stad zal er van opknappen. Vergeten zijn de hekken die de doorgang belemmerden, de geluidhinder door het intrillen van damwanden, winkels die hun deuren voorgoed moesten sluiten. Het treinviaduct zal in vergetelheid raken. Wat blijft zijn de uitgekiende innovaties in de tunnel. Een gedurfd, maar volgens sommigen ook omstreden ontwerp van het stadskantoor met daaronder het station. En op termijn een heel nieuw stadsdeel.

De mooiste columns hebben we in dit boek samengebracht, geordend in acht hoofdstukken die de verschillende periodes van de bouw beschrijven. Met tekeningen en foto’s en een duiding van ‘markante momenten’ die we zagen in de afgelopen jaren. We schreven vooral over de menselijke kant van een technisch werk. Over de mannen op de bouw en de vele toeschouwers, fotografen en bewoners langs het tracé. Kritisch en enthousiast tegelijk. Leef mee en herken de recente geschiedenis van de spoortunnelbouw.

Eindstation

Veel vroeger dan gedacht rijden de treinen in het voorjaar van 2015 door de tunnel. Is dat een succes of overheersen toch de wanklanken? Gaat de bevolking nog jarenlang gebukt onder de uit de hand gelopen kosten?  Zeker is dat de aanleg van de treintunnel veel los maakt in Delft.

Burgers ageerden tegen de overlast. Hekken die de doorgang belemmerden, geluidhinder door het intrillen van damwanden, te steile trappen in de fietstunnel. Winkels aan Phoenixstraat en Buitenwatersloot die hun deuren voorgoed hebben gesloten. Er is ook winst. Uitgekiende innovaties die worden toegepast om de veiligheid in de tunnel te verzekeren. Een gedurfd, maar volgens sommigen ook omstreden ontwerp van het stadskantoor annex station waarvan de bouw al een eind op streek is. Dat zijn dan weer de pluspunten die “ creating history” als slogan van Delft handen en voeten geven.

Het stootblok blokeert de doorgang van de trein. Het eindstation is bereikt.

 De trein onder de grond, de stad knapt er van op. De uitstraling wordt beter en de winkels kunnen weer open. Als later ook de nieuwe woonwijken in de spoorzone zijn aangelegd hebben we een Nieuwe Delft. De vakwereld van civiele techniek en stedenbouw kwam volop aan haar trekken. De spoorzone bracht musici op de been en breiende vrouwen. Dichtende scholieren die van de spoorzone hun eigen project maakten. Een kunstenaar die vanuit de huizen aan de Spoorsingel foto’s maakte. Een boek over Molen De Roos.

Voor dit weblog www.spoorslag.blogspot.com is het eindstation bereikt. Binnenkort ligt een kleurrijk boek met de verzamelde columns in de boekhandel.  Een boek over de menselijke kant van een technisch werk. Over de mannen op de bouw en de belevenissen en emoties van bewoners en bezoekers. Kritisch en enthousiast tegelijk.

guwie

geplaatst 16 december 2014

Geen taboes

Vanaf maart 2015 gaat de trein in Delft door de tunnel rijden, veel eerder
dan verwacht; de kosten blijken veel hoger dan eerder geraamd.

Het duizelt je, zoveel grote bedragen kwamen er voorbij op een avond van het TOP. Maar niet alleen dat. Je duikt ook in een wereld van afkortingen: TOP betekent Techniek Ontmoetings Punt. De lezing werd gegeven door de directeur van het OBS: het Ontwikkelings Bedrijf Spoorzone. Het ging over de Business Case Spoorzone, en dus over geld.  Vandaar al die grote bedragen.

Een zaaltje vol met voornamelijk geïnteresseerde mannen. Wethouder Lennart Harpe die verantwoordelijk is voor de spoortunnel was er ook. Na de lezing zijn we een stuk wijzer. Een stresstest laat zien dat het berekende tekort  acht keer zo groot is dan daarvoor. Altijd gedacht dat de financiële problemen voornamelijk te wijten zijn aan de tegenvallende resultaten van de grondverkoop. Dat is zeker een belangrijke reden. Maar door de dramatisch gedaalde rentestand  in de afgelopen jaren zijn de inkomsten op het uitstaande kapitaal fors weggezakt. De miljoenentekorten paradeerden op het scherm van de powerpointpresentatie.

Schrappen dus in de plannen. De openbare ruimte in de woonbuurten wordt soberder ingericht, de parkeergarage wordt van de hand gedaan. Gelukkig zijn er al heel wat woonkavels verkocht. Maar de opbrengsten daarvan vallen wat tegen. Al die zelfbouwende kopers moeten meer begeleid worden dan zij die een kant en klaar huis kopen. De prijs voor het verschil tussen aanbodgestuurd en vraaggestuurd bouwen.  Er zijn geen taboes , zo zei de wethouder. Desnoods wordt het stadskantoor verkocht of vestigt zich een grote hotelketen in de spoorzone. Moet kunnen. Want dat kan grote bedragen opleveren.

guwie

geplaatst 1 december 2014

Droom

Van stoomtrein naar ondergrondse electrische
 trein, vooruitgang op het spoor is geen droom

Ik droom over de Spoorzone. Het is 2017. Het zand, de bergen kiezelstenen, de hoge werkkranen en de heistellingen zijn allemaal verdwenen.  Ook de specht is weg. Die  klopte de betonnen geleidemuurtjes aan stukken. Wat een hels lawaai was dat, maar wel een mooie naam.

Het treinviaduct kennen we alleen nog maar van foto's en filmpjes. De treinen rijden alweer jaren door de tunnel. Verleden jaar is in Den Haag besloten ook de tweede buis te gaan gebruiken. Rails en bovenleiding worden daar nu aangebracht.  Daar merk je bovengronds niks van. Het was een goed idee om die buis maar gelijk aan te leggen.  

Onder de Spoorsingel ligt de grote parkeergarage. Wat een discussie was dat over de tarieven. Er zijn nog steeds vergunninghouders die hun auto liever in de wijk parkeren. Dat wordt steeds moeilijker. De gemeente wil zijn halflege parkeergarage graag van de hand doen, maar de kopers staan niet te dringen. De garage is echt niet rendabel te krijgen. Zou het aan de tarieven liggen?

In de molen en het waltorentje zitten nieuwe bedrijfjes. Mooi gezicht met die nieuwe gracht er naast.  Niet met harde kademuren, maar met een zachte grasberm er langs.  En geen karakteristieke boogbruggen, maar  platte bruggen er over heen.  Het is daar geen binnenstad, maar toch voelt het als een gemis. Net zoals de fanatieke treinliefhebber zijn wagons en locomotieven mist. Ach, heel vroeger werd er met stoom gereden. Je hoorde de stoomfluit al van verre. Of is het de wekker?

guwie

geplaatst 16 november 2014

Gemiste kans

De stad en de campus. Dat is nooit een gelukkig huwelijk geweest. Onlangs waren bij een bijeenkomst van TOP Delft over de relatie tussen de spoorzone en de TU-campus alle partijen present:  NS-stations, het grondbedrijf van de universiteit en de spoorzone.  Vreemd genoeg ging het vooral over de loop- en fietsroutes van het station naar de universiteit. Dat is een kruip-door-sluip-door voor studenten en medewerkers die per fiets naar werk of college gaan. Via smalle steegjes, links en rechts afslaand en door een woonwijk. Geen natuurlijke route die je makkelijk vindt. Dat zou beter kunnen.

De campus van de TU Delft met het Mekelpark centraal
gelegen tussen de gebouwen van de universiteit

Het echte probleem is echter het totaal  ontbreken van de TU in de spoorzone. De NS vertegenwoordiger hield een warm pleidooi voor city marketing. Laat direct bij het station zien wat Delft is: een historische binnenstad, Delfts blauw en de technische universiteit. De historische kaart van Delft op het plafond van het station is dus prima. Delfts blauw er bij en iedereen ziet direct dat het om Delft gaat.

Bij het station is geen plek ingeruimd voor een beeldbepalend TU gebouw zoals bijvoorbeeld een ruimte voor representatieve bijeenkomsten of een onderwijsgebouw. Het zou duidelijk maken dat Delft ook een stad is van techniek en onderwijs. Dat gaat niet gebeuren. De TU ziet er niets in en groeit door op haar campus, ver weg van het station. Het zou de integratie tussen stad en campus ten goede komen. En de dikke fietsersstroom tussen station en campus zou een stuk minder worden.

guwie

geplaatst 1 november 2014

Spoordijk

De spoortunnel in Delft kent veel pluspunten. Het hinderlijke en lelijke treinviaduct dat de stad in tweeën snijdt kan straks worden opgeruimd. De herrie van de vele rammelende treinen is voor de bewoners langs het spoor soms gekmakend. De spoortunnel biedt veel kansen om het bovengrondse gebied opnieuw in te richten. Als over een paar jaar de capaciteit van het ondergrondse spoor is verdubbeld van twee naar vier sporen zal ook de treinreiziger het verschil merken. Beter en sneller.

Maar dat is niet het hele verhaal. Dit jaar is het honderd jaar geleden dat de eerste wereldoorlog uitbrak. In de westhoek van Vlaanderen herinnert nog veel aan de slagvelden van weleer. België werd als neutraal land overlopen door de Duitsers, op weg naar Noord-Frankrijk. Tot aan de rivier de IJzer rukten de vijandelijke troepen uit Duitsland op. Tot daar, maar ook niet verder.

De  spoordijk als deel van een verdedigingslinie
waarmee de vijand op afstand kon worden gehouden. 

De spoorlijn tussen Diksmuide en Nieuwpoort aan de Belgische kust speelde daarin een cruciale rol. De polder tussen spoordijk en rivier werd onder water gezet en was daarmee een natuurlijke militaire verdedigingslinie van formaat, vergelijkbaar met de Hollandse waterlinie in ons land. Geen doorkomen aan voor de Duitsers. Vier jaar lang bleef de spoordijk tussen Nieuwpoort en Diksmuide de frontlijn.

Dat brengt ons terug naar de spoortunnel. Die kent zijn voordelen, maar je houdt er het water niet mee tegen. En ook niet de vijand. Een spoordijk is zo gek nog niet, maar voor Delft is het niet de oplossing.

guwie


geplaatst 16 oktober 2014

Stilte

Onwerkelijk stil was het deze zomer rond de spoorzone. In de bouwvakvakantie vielen alle machines in slaap en waren de werklui ver uit het zicht. Geen 'goedemorgen' meer of even overleg over een doorgang langs de obstakels. Rustig? Nee, vooral saai. Schoolvakanties en buurtgenoten die er op uitgetrokken waren versterkten dat nog eens. Te veel herrie is hinderlijk, maar een stad mag levendig zijn, ook in de vakantie.

Toch is er nog zo'n stille plek in aanbouw. De tweede tunnelbuis. Nu al goeddeels aangelegd, maar aan het eind van de Spoorsingel ontbreekt die nog. Daar ligt het viaduct in de weg. Pas na maart 2015 wordt dat laatste stuk ook aangepakt.  Maar voorlopig gaan er geen treinen door die buis.  En 'voorlopig' kan lang duren.

Toch is het goed dat die buis nu al wordt aangelegd. Als later wordt besloten de spoorlijn te verdubbelen van twee naar vier sporen dan kan dat snel en zonder grote ingrepen. Stel je voor dat je over tien jaar weer met een open bouwput komt te zitten. Geen aantrekkelijke gedachte.

Het zal stil zijn in die tweede tunnelbuis. Geen rails, geen bovenleiding, geen trein, alleen maar de ruwbouw. Muisstil zal het er zijn zo lang er in de andere buis geen trein passeert. Het zal voorlopig een spookbuis zijn.

Zo zou het ook kunnen. De tweede tunnelbuis die voorlopig wordt gebruikt als zwembad

guwie

geplaatst 1 oktober 2014

Lamellen

De hal van het nieuwe station in Delft. Op het plafond
is de historische plattegrond van de stad afgebeeld

In kantoorpanden kom je ze in alle soorten en maten tegen. In stoffen uitvoering of als het goedkoop moet van plastic. Met zo’n handig trekkoordje kun je de lamellen open en dicht schuiven.  Of ze halfopen zetten, zodat het zonlicht  gedoseerd binnenvalt. In onze woonhuizen zijn ze steeds meer een alternatief voor de vitrages en overgordijnen. Handig en vaak ook gewoon mooi.

En nu hangen ze daar in de nieuwe stationshal. Niet voor de ramen, maar aan het gewelfde plafond. Wat een idee. De lamellen hebben hier geen functie  om het zonlicht te temperen, maar zijn vooral bedoeld om de hal op te sieren. Of dat is gelukt moet de ervaring nog uitwijzen. Het publiek  heeft het nog niet kunnen zien. Op de aluminium lamellen is een historische stadsplattegrond van Delft te zien. Het patroon beweegt mee met de reiziger, waarbij er op elk punt weer een andere voorstelling is te zien. Samen met de Delftsblauwe tegeltjes  (die komen toch ook nog?) is het plafond met zijn oude plattegrond het visitekaartje van het nieuwe station.

Maar weerspiegelt het ook de techniek, is het innovatief of op zijn minst eigentijds zoals Delft graag bekend wil staan? Het gebouw zelf wel, maar de eerste aanblik binnen in het stadskantoor annex stationshal  wordt toch vooral door het verleden bepaald. “History sells”, zonder meer. Maar waarom niet een moderne stadsplattegrond op de lamellen gezet? Handig voor de reizigers die minder bekend zijn met Delft.

guwie

geplaatst 15 september 2014

Loopgraven

Een tunnel graven is één ding. Wie mocht denken dat je er daarmee bent, vergist zich. Er zijn de zogenoemde belendende werken. Je zou het ook de ‘collateral damage’ kunnen noemen.  Waar ik het over heb? Ga kijken op de Spoorsingel.

Zodra de treinen de tunnel in gaan wordt het viaduct afgebroken.Daarvoor worden nu al voorbereidende werken uitgevoerd.  Zo ligt de riolering in de weg of is die te oud om nog lang mee te kunnen. Nu ze toch aan het graven zijn kan die gelijk vervangen worden. Hetzelfde geldt voor andere buizen en leidingen. Geen klein klusje.

Zo worden er diepe geulen gegraven. Grote werktuigen scheppen de aarde eruit en verwijderen de oude buizen en leidingen. Eigenlijk gaat alles mechanisch.

Historische foto van een loopgraaf in de Eerste Wereldoorlog. De
loopgraven boden dekking tegen de vijandelijke granaten, maar
desondanks kwamen er  honderdduizenden soldaten om het leven.

Dat was in de Eerste Wereldoorlog – De Groote Oorlog – wel anders. Soldaten groeven met hun schop ellenlange loopgraven waarin ze konden schuilen, van waaruit ze konden schieten en waar de ratten en het andere ongedierte ook hun huisvesting vonden.  Voor de soldaten geen achturige werkdag en het weekend vrij.  Er stierven nog meer mensen van ellende dan door het directe oorlogsgeweld.

Het ongemak van de bewoners aan de Spoorsingel verschrompelt daarbij. Nog een paar weken en het zand en de geulen horen weer tot het verleden. Straks nog wat lawaai van het afbreken van het viaduct. Allemaal voorzienbaar. Dit in tegenstelling tot de plotselinge granaten die in de Westhoek van Vlaanderen hun slachtoffers maakten. Hier geen eindeloze begraafplaatsen, maar straks een onbelemmerd zicht op de molen en een prettige entree tot de binnenstad. Waar hebben we het over!

Guwie

geplaatst 1 september 2014

Liefhebber

Tegen kwart over twee in de middag nipte hij aan zijn plastic bekertje met koffie in de stationshal in aanbouw. Het was zijn derde vandaag  en zeker niet zijn laatste. De grijzende, vitale zestiger hoefde je niets te vertellen over de spoortunnel in Delft.  De Dag van de Bouw was voor hem een uitgelezen mogelijkheid om eens “ achter de hekken te kijken” , zoals hij zelf zei. Hij was niet de enige. Met 7500 bezoekers was de openstelling van stadskantoor en tunnel  in Delft een van de beste bezochte projecten in Nederland.

Bij het krieken van de dag was hij in Eindhoven op de trein gestapt.  Geen vrij-reizen-dag, maar zijn goedkope treinkaartje van de Hema  bood uitkomst. Deze dag  wilde hij alle grote stationswerken in Nederland  bezoeken. Alleen op de Dag van de Bouw heb je toegang  tot bouwputten die gestaag veranderen in gloednieuwe stations, zo vertelde hij tussen twee slokken koffie door.

Station  Arnhem als eerste. Daar  wordt nu een nieuwe stationshal  gebouwd. De oude hal is jaren geleden al gesloopt, maar onenigheid  over ontwerp en kosten heeft voor veel vertraging gezorgd.  Tijdens het  vervolg van zijn treinreis naar Delft is hij uitgestapt in Utrecht.  Lag perfect op zijn route. Een comfortabele , moderne OV terminal  zoals ProRail het nieuwe station daar aanprijst.  Met veel ruimte en licht. Een overdekte boulevard  die vanaf 2030 zo’n 100 miljoen reizigers per jaar kan verwerken. Maar voorlopig nog volop in de verbouw, dus meer dan een bezoek waard.

Het ondergrondse perron van het nieuwe station in Delft was
op de Dag van de Bouw opengesteld voor het publiek

In Delft had hij haast. Ruim voor vier  uur wilde hij in Breda zijn om ook daar de bouwwerken te bezoeken. De route door het stadskantoor vond hij prachtig, maar het ging hem vooral om de ondergrondse perrons. Die moest hij nog zien, voordat  zijn trein vertrok. Nog net kon ik hem een flyer van de Delftse spoortunnel in handen drukken, voordat hij in de diepte verdween. Een echte liefhebber.

guwie

geplaatst 15 juli 2014

Bezigheidstherapie

Op de Spoorsingel worden kabels en buizen verlegd naar de kant van de huizen.
Dat is nodig om de bouw van de parkeergarage mogelijk te maken

Je blijft je verbazen. Denk je dat er aan de Spoorsingel nog niets aan de hand is, worden er gleuven gegraven waar opvallend rode, flexibele buizen in worden gelegd. Dat er nu niets meer aan het wegdek wordt gedaan is nog wel te begrijpen. Want straks gaat de hele Spoorsingel toch weer op de schop. Ja straks, maar waarom dan nu al die buizenleggerij?

Je kunt je licht op gaan steken in het ‘zwembad’ (het stadskantoor) aan de Phoenixstraat. Doe je best. Eerst een digitale afspraak maken en daarna op een stoeltje gaan zitten tot je nummertje verschijnt.  Of bij Delft Bouwt in de Barbarasteeg langs gaan.  Soms succesvol, maar een andere keer is de betrokken ambtenaar net niet aanwezig. Kan gebeuren.

Maar wie er altijd zijn, dat zijn de mannen die het graafwerk doen.  De mannen met een helm en een lichtgevend hesje. Dat zijn de echte deskundigen. Zij weten gewoon waar ze mee bezig zijn. Dus op zo’n man afgestapt. “Wat komt er nu door die rode buizen te lopen?” Leidingen, is het korte antwoord. Dat zou je wel denken. Maar de toelichting komt spontaan. Straks komen er nieuwe rioolbuizen  onder het trottoir langs de huizen aan de Spoorsingel.  Alles wat bij en onder het viaduct ligt moet weg. Als eenmaal die parkeergarage wordt aangelegd dan wil je geen verrassingen tegen komen.  Dus voorlopig nu alles verplaatst naar de kant van de huizen.

Nu denken jij en ik natuurlijk dat die buizen daar rustig liggen. Nee. Straks wordt een deel ervan weer richting parkeergarage, annex nieuwe gracht opgeschoven. De man die mij uitleg gaf weet hoe zoiets heet: bezigheidstherapie.

guwie

geplaatst 1 juli 2014

Zonnebloemen

Nu staat er vooral onkruid, in het najaar  wuiven er zonnebloemen,
daarna wordt het een PROEFtuin. De Abtswoudse Hof is volop in transitie

De verzengende hitte doet de lucht tot ver boven de horizon trillen. De zinderende temperatuur in het diepe zuiden van Frankrijk  kleurt het golvende landschap tot aan de einder oranjegeel. Op de velden met de nog ongeopende bloemen draaien de knoppen met de zon mee. Tegen de tijd dat de bloemen zich openen, verstijven de stengels. Dan wijzen de bloeiende zonnebloemen de hele dag naar het oosten. Wuiven doen ze door de wind, de meer dan manshoge bloemen kijken je aan. Fascinerend.

Is dat het beeld dat de Delftse proeftuin voor ogen heeft in de Spoorzone?  Misschien wel, maar het is geen Frankrijk hier. Geen verre einders en van zinderde hitte is in Delft maar zelden sprake.  Toch kunnen er straks zo’n 10.000 zonnebloemen staan die in het najaar geplukt kunnen worden. Gezaaid op een regenachtige moederdag  in de Abtswoudse Hof door inwoners van Delft.  De Stichting Groenkracht gaat er in het najaar biologische groenten, kruiden, fruitbomen en bloemen verbouwen. Inwoners uit Delft kunnen ook hier weer aan mee doen. Er komt onder meer een stadsakker met een pluktuin, een boomkwekerij en leer- en werkplekken voor mensen met een arbeidshandicap.

Op termijn wordt de Abtswoudse Hof een woonwijk van Nieuw Delft in de Spoorzone. Tot het zo ver is wordt dit terrein gebruikt als stadsgroentetuin. En dit jaar staan de zonnebloemen er te wuiven tot ze geoogst worden.  Zo lijkt het hier toch nog op het warme zuiden. En je kunt je moeder nog eens in het zonnetje zetten.

guwie

geplaatst 15 juni 2015

Parkeergarage

De auto’s staan nu nog onder het viaduct. Stoffig maar droog.  Begin 2015 gaan de treinen ondergronds en kan het viaduct worden afgebroken. Daarvoor is nog een klein probleempje op te lossen: waar blijven die auto’s in de periode waarin er een ondergrondse parkeergarage wordt gebouwd? Dat is nu nog een verrassing.

Maar dan.  Er zou plaats komen voor 450 auto’s in een nieuwe parkeergarage op de plek van het viaduct. Maar ach, waarom niet gelijk voor 650 auto’s? Dan hoeft de geplande garage voor het stadskantoor niet en kunnen bezoekers van de binnenstad er ook mooi in terecht. Iedereen die naar het stadskantoor wil of naar het station, gaat maar mooi met het openbaar vervoer, de fiets of de benenwagen. Goed voor het milieu.

In - en uitgang van de parkeergarage Zuidpoort die plaats biedt aan ruim 800
auto's. Met 650 parkeerplaatsen zou de parkeergarage naast de spoortunnel
veel groter worden en meer overlast geven dan eerder was afgesproken.

Maar die grote parkeergarage krijgt maar één in- en uitgang. Zo ver mogelijk van het stadskantoor annex station, dicht bij de laatste huizen van de Spoorsingel/Ruys de Beerenbrouckplein.  In plaats van het geluid van de treinen op het viaduct krijgen de bewoners daar nu het stop/go van in- en uitparkerende auto’s. Die maken niet alleen geluid, maar produceren ook uitlaatgassen. Een nieuw bestemmingsplan zou dat alles mogelijk moeten maken.

Maar dat bestemmingsplan is er nog niet. En als het aan de buurtbewoners  ligt komt het er ook niet. IJverig zijn zij bezig geweest hun ‘zienswijze’ op te stellen en het nieuwe College en de gemeenteraad van Delft daarvan te overtuigen. Als de gemeente hen niet tegemoet komt, komen de bezwaarschriften, dreigt het uitstel en dat kan lang duren. De gemeente zou er goed aan doen het te houden bij het oude bestemmingsplan voor ‘slechts’ 450 auto’s. Goedkoper en op tijd klaar.  Wie wil dat nou niet? In de komende tijd gaan we zien wie er aan het langste eind trekt. Benieuwd wat het wordt.

guwie

geplaatst 1 juni 2014

Zelf bouwen

Het is een doorslaand succes. In Den Haag waren 100 klushuizen te koop en nog eens 100 bouwkavels. In één dag werd daarvan 85% verkocht. Om de eerste te zijn  werd al dagen lang gekampeerd bij het stadhuis.

In Delft was in een onooglijke loods aan  de Nijverheidsstraat op een zaterdag in maart alles klaar om belangstellenden te laten kennismaken met de woningbouwplannen in de spoorzone. Ondanks die onooglijke  plek gonsde het binnen volop.  Maquettes, woningbouwcorporaties, financiers, aannemers, bouwbegeleiders,  architectenbureaus en natuurlijk een bouwcafé.

Dit beeld gaan we volgend jaar zien in Nieuw Delft:
bewoners die zelf hun huis gaan bouwen

Er waren zo’n 700 bezoekers verwacht. Er kwamen er 1250.  “Create your new plan” stond groot op de folder, met op de foto een alternatief stel voor een Apple-computer.  “Nice to meet you”. Ja, Delft is een internationale stad. “Nieuw Delft is yours”.

Je kon er je interesse kwijt voor huren, kopen, zelf ontwerpen en zelf intekenen op het geen-zorgen-concept-met-maximale-invloed. Belangrijk natuurlijk dat je je naam en mailadres achterliet bij een van de stalletjes.

Recessie? Malaise in de bouw? Het leek er niet op.  Net als in Den Haag.  Zelf klussen en bouwen is in.  Misschien is dat juist een gevolg van de recessie. Een casco is goedkoper dan een kant-en-klaar huis. Een kavel prikkelt de fantasie van al die studenten die straks hun eigen huis daarop gaan bouwen.  En de senioren die, nu de kinderen uit huis zijn, genoeg hebben van hun bloemkoolwijk,  zien hun kans schoon om centraal in Delft te gaan wonen. Op loopafstand van het station, vlak bij allerlei voorzieningen.

Zo lang nog niet alles ingevuld kan worden met huizen komt er voor korter of langer een aantal ‘creatieve’ invullingen. Misschien willen we die straks wel nooit meer kwijt.

guwie

geplaatst 15 mei 2014