Oversteken

Veilig oversteken,  afbuigend verkeer, witte lijnen die  soms geel zijn,  stoplichten, verkeersborden, haaientanden, 30 km zones. Het vraagt allemaal om uiterste alertheid van de gebruiker. Normaal al, maar op het spoorzonetracé in ieder geval. Het lijkt onvermijdelijk, en zeker tijdelijk, al wordt die tijdelijkheid steeds weer opgerekt.

Kan het ook anders? Ja. Zo’n jaar geleden hadden we daar ter hoogte van de Kampvelddriehoek een mooi voorbeeld van. De nieuwe onderdoorgangen en kruisingen zijn toen aangelegd. De stoplichten vormden het sluitstuk.

Maar voor het zo ver was deed zich iets interessants voor. Juist omdat het nieuw en vooral onoverzichtelijk was en voortdurend anders, reden auto’s en fietsers stapvoets, bang als ze waren in de fout te gaan.  Het was een kwestie van goed opletten en elkaar in het oog houden. De beleefde handgebaren van ‘ga je gang’ waren niet van de lucht.

Tom Vander Bilt (USA) schreef over deze problematiek in zijn boek Traffic  -  ook in het Nederlands vertaald -  een hoofdstuk: Ellende met verkeersborden – schaf ze af, iedereen blij.  Kort gezegd, hoe minder formele aanwijzingen, hoe beter, want dat dwingt de verkeersdeelnemers behoedzaam te zijn, vaart te minderen en goed te blijven opletten.  Een opvatting of een wensdroom? Nee, bewezen werkelijkheid, hier voor mijn deur.

guwie

geplaatst 17 januari 2011

De baggeraars

Tunnels bouwen. Waar gebeurt dat niet? Deze herfst hebben de Zwitsers de nieuwe Gotthardtunnel doorboord. Begin vorige eeuw waren het in New York de mijnwerkers uit Minnesota die met handkracht de subway uithakten uit de rotsige bodem.

Aan het begin van de 21 eeuw zijn stoere mannen in Delft bezig, nu met zwaar materieel om  in een weke bodem onze spoortunnel te graven.

Geïmponeerd door alle kranen, graafmachines, bulldozers en betonmixcontainers, keken wij  waar die eigenlijk allemaal vandaan komen: Dordrecht, Krimpen a/d Lek, Krimpen a/d IJssel, Maasland, Moerdijk,Tiel, Noordeloos, Waddinxveen,  Wateringen, Werkendam.

Dit zijn de streken waar onze baggeraars vandaan komen, de mannen van het grondverzet, van de betonconstructies en het slopen. Kijk in de Bosatlas en zie dat we het hebben over het gebied globaal gelegen tussen Hollandse IJssel, Lek en Merwede.  Bij uitstek het drassige deel van onze delta waar baggeraars en dijkenbouwers hun werk vonden.  Geen regio in Nederland waar  zoveel ervaring is met de strijd tegen het water. En met graven in een natte ondergrond. Delft mag blij zijn met deze tunnelbouwers.

Dit zelfde gebied maakt overigens deel uit van hetgeen wel genoemd wordt de bible belt. Een streek waar op zondag de stilte neerdaalt en op maandagochtend vroeg de indrukwekkende machines alweer uitrijden voor zover ze niet op de werken blijven staan. Hollands Glorie.

guwie






geplaatst 2 januari 2011

Van Bacinol tot bentoniet

De trein duikt straks in het noorden van de stad onder de grond. Bij de Poort van Delft, waar eerder de Bacinol stond of - zoals we hem vroeger noemden - de Gistfabriek, zien we nu als nieuw baken een witte fabriek. Jarenlang rolde daar de hele wereldproductie  van penicilline van de band.  De Gist stootte het gebouw af en sindsdien was de Bacinol verzamelgebouw voor de creatieve sector. Ateliers en kleine ondernemingen zochten elkaars gezelschap in de oude fabriek. Tl-buizen van verschillende kleuren zorgden ’s avonds voor een feestelijke verlichting in het trappenhuis.    

Maar ook de Bacinol is plat gegaan. De afbraak was spectaculair. Een hoge kraan met camera heeft behoedzaam de brokken eraf gehapt. Het puin is op waardige wijze gescheiden, metaal eruit, de brokken baksteen verzameld op een hoop. Sprak daar eerbied voor de geschiedenis uit of zijn slopers altijd zo voorzichtig? Of zelfs creatief?

De witte fabriek die er nu staat -- een serie geschakelde grote cilinders --  is voor even de nieuwe beelddrager aan de noordelijke tunnelingang. Dit is de bentonietcentrale die een mengsel van water, cement en zeer fijne klei levert. Gestort en gehard houdt het goedje de uitgegraven tunnelwand overeind totdat het beton die taak overneemt.

En daarna, als alle wanden gevuld zijn, zal ook deze fabriek weer verdwijnen. Plaats maken voor ….. we weten het nog niet. Het bestemmingsplan maakt  woningen niet mogelijk: te dicht bij de DSM.  Misschien toch het nieuwe Sportfondsenbad, of een mooi stadspark?  Maar……wat dan ook, markeer deze plek met zijn bijzondere verleden. De Poort van Delft verdient iets markants.

guwie

Vocabulaire

Onze vocabulaire en de kennis over bouwmethoden breidt zich uit. We krijgen factsheets in de bus, leren te denken in weeknummers, er wordt voorgewoeld. De instorting van een diepwand bleek een voorzien risico. We kennen de voors en tegens van damwanden.  Inmiddels zijn we voorgelicht over nut en noodzaak van bentoniet. Tenslotte  is er sprake van tunnelmonden.

De spoortunnelbouw is een technisch werk en dat heeft  nu eenmaal zijn eigen jargon.  Het opleidingsniveau van de omwonenden en andere geïnteresseerden loopt uiteen. Hoe kan je iedereen bedienen? Een ding is duidelijk: zonder communicatie zal het niet gaan. Sterker: de website van Spoorzone Delft slooft zich uit in communiceren met alle denkbare betrokkenen. En iedereen die zich wel eens langs een van de hekken rond het werk heeft opgesteld, weet dat de werkers eigenlijk zonder uitzondering bereid zijn uit te leggen waar ze op dat moment mee bezig zijn.

Iemand op het communicatiecentrum aan de Barbarasteeg zei: “ je kunt de mensen niet met te veel technische informatie lastig vallen” . Dat is nog maar de vraag. Juist in Delft hebben veel mensen wat met de bouw, op welk niveau dan ook. Vertel vooral ook hoe de dingen technisch zitten. Degene die het niet interesseert haakt vanzelf af. Voor een ander is het heel interessant. Hij, maar ook zij, maakt de blitz op het verjaardagsfeestje waarin gemelijk wordt opgemerkt dat het wel een puinhoop zal zijn daar bij jullie voor de deur.

Zeker wel, maar er is wat meer te vertellen.

guwie








geplaatst 1 december 2010

De verbinding

De tunnelwanden aan weerskanten van de Buitenwatersloot kruipen steeds dichter naar elkaar. De diepwandgrijper heft zich omhoog om ze uit te graven. Het vullen met bentoniet en daarna volstorten met beton is een fluitje van een cent. Het ijzeren vlechtwerk voor in de wand ligt al klaar. Het zal de tunnel  straks  de nodige sterkte geven.

De rood-witte markering vormt de bruuske grens  met de werkelijkheid. Tot hier en niet verder, tenminste voorlopig niet. Aan de overkant van het water lonkt het vervolg. Ook daar wordt alles in gereedheid gebracht voor de oversteek. De tunnel rukt onweerstaanbaar op. Eens komt de dag dat beide helften met elkaar worden verbonden. De ondergrondse trein zal straks onzichtbaar de barrière nemen.

Voetganger, fietser en automobilist kruisen het gedachte tracé nu nog zonder problemen. De tram slingert zich een weg door de drukte. Ieder wacht op zijn beurt, rood en groen regelen dat samen.

Maar hoe lang nog? Nu nog liggen de beide tunneleinden te wachten op elkaar. Ze willen elkaar raken, nee, ze moeten worden verbonden.  De onvermijdelijke oversteek over kruispunt en water zal oostelijk Delft los snijden van de binnenstad. Geen verbinding meer, of hooguit een heel beperkte tijdens de bouw. Veel later zal het bovengrondse verkeer weer  haar loop nemen. Over het tunneldak en zonder zich te storen aan de trein, net als nu. Ze hebben geen weet meer van elkaar.


guwie






geplaatst 16 november 2010

De scheur

De flinke scheur in het pleisterwerk - het brokkelt, maar valt er nog net niet af -  is toch nieuw? Schuldbewust realiseer ik me dat ik eerder achter de gordijnen had moeten stofzuigen. Had ik sneller in actie kunnen komen.

Voor de start van de werkzaamheden zijn alle huizen opgenomen. Nauwkeurig is beschreven wat de staat van onderhoud is. Waar is het huis verzakt,  in welke kamer zit er een diepe scheur, sluit het bovenraam nu al niet goed?  Allemaal netjes genoteerd en op de foto gezet. Een waardevol document dat in de kluis bij de notaris ligt.  En een kopie bij de bewoner. 

In die documenten is niets over mijn scheur terug te vinden. Geen geschreven vermelding en, toeval of niet, op het fotoschijfje ontbreekt juist die ene foto.  Dat wordt lastig klagen en claimen bij de verzekeraar. 

Het Schadeloket van SpoorzoneDelft,  waar de klacht is ingediend, heeft hem doorgestuurd. Nee, ze vervolgen ingediende klachten niet. Ik moet bij de CrommeLijn zijn. Maar die graven, storten beton en leggen het spoor aan. Klachtbehandeling is natuurlijk niet hun primaire proces. Het is nu een half jaar later.  Wedstrijdje: eerst de tunnel klaar of eerst mijn scheur gerepareerd?

guwie






geplaatst 2 november 2010

In afwachting

Midden in het niets staat het station, al 125 jaar Delfts monumentale halte aan het spoor. De een begint daar zijn reis, voor de ander is het eindpunt op weg naar huis. Nog steeds, maar al ontdaan van veel van zijn luister. De ingang is afgesloten, de luifel opgeborgen, geen trap meer, die is

 gesloopt. De stationsklok loopt op tijd, maar hoe lang nog? De lege vlakte waar voorheen de bussen af en aan reden, komt aan snee voor zijn nieuwe bestemming.  

Hoe kort geleden nog vormden de statige huizen aan de Van Leeuwenhoeksingel – de laatste jaren in verval vanwege de verwachte sloop – en de oude Defensiegebouwen de afgrenzing van het Stationsplein. De blauwe panden aan de overzijde hielden het plein in zijn greep.  Maar ze zijn weg, opgeruimd. De tunnel komt er aan.

De duizenden verwarde fietsen, voorheen zo bijzonder voor dit plein, zijn geordend gestald langs het spoor.  Of - net als de bussen - verplaatst naar de achterkant van het station. De  Delfts Blauwe stalling in het oude van Gend & Loosgebouw biedt uitkomst.

Tussen oud en nieuw slijt het station zijn laatse jaren aan het spoor. Berustend, want  de mensenstroom beweegt zich buitenom. Kiosk en winkel liggen in de luwte te wachten op iedere klant. Onwetend wat de toekomst brengt. Het wordt anders, heel anders.

guwie






geplaatst 16 oktober 2010