Dieventaal

Wie zo’n halve eeuw geleden psychologie ging studeren werd niet alleen geconfronteerd met Engelse, Franse  en Duitse studieboeken. Er lag ook een heel nieuw jargon voor je klaar.  Een belangrijk woord was “frustratie”. Er waren wel zeven “afweermechanismen” om je daartegen te wapenen. “Frustratie” was destijds een vakterm, nu kent iedereen het woord.  Elk vak zijn jargon.  Soms worden termen daaruit onderdeel van het algemeen spraakgebruik.

Een aardig voorbeeld is het woord “maaiveld”. Natuurlijk afkomstig uit de agrarische sector.  Nu ook onderdeel van het bouwjargon. Wie kent het niet, al was het maar uit de zegswijze waarmee je gewaarschuwd wordt je hoofd niet boven het maaiveld uit te steken.

Onze tunnelbouwers en hun communicatie-experts hebben ook zo hun dieventaal. Wat te denken van het tramaansluitingsweekend, de tunnelkisten, de bovenleidingmontagewagen, of de vlindermachine? Stuk voor stuk juweeltjes.  Net als  het bouwmeesteroverleg en de bereikbaarheidsregisseur. En dan het nachtgat, de onderwaterwerken en het beeldkwaliteitsplan. Wie weet er nog meer? Kent u het PHS al?  Dat is het Programma Hoogfrequent Spoorvervoer. Hoort bij spoorboekloos rijden en dat kan alleen als het hele traject 4-sporig is.

Verhelderend is ook de uitsmijter bij een verhaal over een werkonderdeel waarvan de duur slecht bleek in  te schatten: “De eindtijd is afhankelijk van de voortgang”.  Ja, inderdaad. Gewoon optimaliseren van de netwerkplanningimplementatie. Raad maar eens wat ze dan aan het doen zijn.

guwie

geplaatst 1 juni 2012

Iconen

’s Morgens snel je fiets gestald, want de trein staat al op het perron. Rennen, en net voor de deuren dichtklappen spring je de trein in. Herkenbaar. Bij terugkomst eind van de dag de vraag: waar heb ik mijn fiets neergezet? De nieuwe fietsenstalling voor het station staat tjokvol. Fietsen in en buiten de rekken. Chaos. Vind daarin je fiets maar eens terug.

Dat probleem zag Spoorzone Delft ook en ze hebben er iets op bedacht. Geen nummers of letters bij elke fietsenrek, maar herkenbare symbolen. Zo weet je beter waar je fiets staat. Niks nieuws, want bij parkeergarages wordt het ook wel toegepast. Maar hier worden er Delftse symbolen voor gebruikt en dat is wel voor het eerst. Iedere toegang is voorzien van een paneel met een typisch Delfts symbool. Om wat te noemen: de stormvaste Senz-paraplu, de Nuna, de wagen op zonne-energie. Of de Robo Swift, het kleine vliegtuigje met beweegbare vleugels. Symbolen die horen bij het innovatieve Delft. Als student wil je bij die panelen toch graag je fiets stallen. Als daar tenminste nog plek is.

Ontwerpbureau De Grafische Kamer heeft er werk van gemaakt. Er zijn niet alleen symbolen uit de studentenwereld gebruikt, maar ook iconen die iedere Delftenaar kent. De Oostpoort, Molen De Roos, het oude en het nieuwe station naast elkaar. Maar werkt het ook? Waarschijnlijk wel. In de beeldcultuur van vandaag onthoud je het paneel met de kerktoren beter dan de combinatie B6. Het idee is straks ook gemakkelijk toe te passen bij de stalling voor 5000 fietsen die onder het nieuwe stationsplein komt. Het blijft anders lang zoeken in zo’n grote stalling. Proefdraaien dus, nu nog bovengronds. En onder de grond hebben we nog veel meer panelen nodig. Het spoorwegviaduct als  nieuw icoon uit een vervlogen tijd. Alleen de herinnering blijft.

guwie

geplaatst 15 mei 2012

Feestverlichting

De tunnelbouwers kunnen het niet laten. Soms wordt er een heel weekend doorgewerkt, ook ’s nachts. Bijvoorbeeld als de trambaan weer eens verlegd moet worden. Is het overdag al boeiend wat er allemaal te zien is, bij donker is het echt feest. De normale straatverlichting is dan veruit onvoldoende. Daarom worden er lichtmasten bijgeplaatst. De verschillende werkauto’s en kranen hebben meerdere koplampen.  Hoogtepunt is  het vuurwerk van de lassers. De gele en oranje hesjes van de werkers zien er extra feestelijk uit.

De bouwvakkers werken in ploegendienst, maar voor de toeschouwer zijn  het steeds dezelfde werklui die bezig zijn. In werkkleding lijken ze sprekend op elkaar.

Vergis je echter niet.  Vaak zijn mannen uit verschillende Europese regio’s met elkaar aan het werk. Vanuit de Balkan, België, Polen (ja, ook die), maar ook Duitsers die met hun busjes Schienentechnik GmbH de bouwplaats opluisteren. En iedereen is voortdurend bezig. Geen gelanterfanter. Wie daar de wind eronder houdt is ons een raadsel. Er klinken geen commando’s. Kennelijk is alles afgesproken werk. Het loopt op rolletjes zo te zien.

Worden er dan helemaal geen fouten gemaakt? Waarschijnlijk wel, maar dat merken we meestal niet. Een proeftram rijdt midden in de nacht van zondag op maandag over de nieuwe rails op het dak van de tunnel. Eerst stapvoets en als dat goed gaat een beetje sneller.  Maandagochtend in alle vroegte kan de dienstregeling weer hervat worden alsof er niets is gebeurd. De meesten van ons slapen dan nog lekker. Niets gemerkt van de werkzaamheden. De feestverlichting is dan al weer uit.

guwie

geplaatst 1 mei 2012

De hoogte in

Een 35-meter hoge ‘torenkraan’ siert sinds kort het oude Stationsplein op. Vreemd. Ga je een tunnel graven, zet je een reusachtige kraan neer. En straks komen er nog twee kleinere kranen bij.  Die torenkraan is nodig om met zijn draaicirkel van 75 meter allerlei materiaal op moeilijk bereikbare bouwplekken af te leveren.  Maar heb je  daarvoor zo’n hoge kraan nodig?  Natuurlijk, hij mag de andere kranen niet raken. Dus enig hoogteverschil is wel nodig. Maar zo hoog?  Dat valt op.  De aanduiding “torenkraan”  is goed gekozen. Het komt vermoedelijk van “torenflat”.  En met zijn hoogte van 35 meter is hij te vergelijken met  zo’n 10-verdiepingen hoog woongebouw.  Niet te missen.

De Duitsers onderscheiden Hochbau en Tiefbau. Onze spoortunnel valt in die tweede categorie. Vandaar dat je toch even opkijkt , zodra het de hoogte in gaat.  Bij de noordelijke tunnelingang op het voormalige Bacinolterrein ook zoiets.  Daar stond een stellage die makkelijk 6 meter boven het maaiveld uitstak.  Waarom zo’n uitkijkpost?

Laat niemand denken dat een tunnel graven alleen een ondergrondse bezigheid is.  Veel groot materieel steekt ruim boven het huidige viaduct uit. Nu heeft dat viaduct wel korte pootjes. Menig vrachtauto reed zich eronder vast.  Ooit is overwogen om bovenop dat viaduct een tweede te bouwen. Zo kun je ook vier sporen maken. In China en Dubai draaien ze daar hun hand niet voor om. Maar hier gaan we ondergronds, al suggereert zo’n torenkraan iets anders. Straks is er  niets meer om je over te verbazen. Saai hoor.

guwie

geplaatst 16 april 2012

Dichter langs het spoor

“ Een put. Normaal verdiep ik mij.” De gehaaste reiziger die probeert zijn trein te halen laat zich niet afleiden door zo’n tekst. Hij heeft er geen oog voor net als het groepje vriendinnen dat druk met elkaar in gesprek is. De reiziger met meer tijd leest wel de dichtregels die de nieuwe onderdoorgang naar het station sieren. Het betonnen tunneltje is artistiek opgefleurd, niet alleen met blauwe verf, maar ook met gedichten die goed zichtbaar op de wanden zijn aangebracht. “Stop met zeuren. Hij komt wel”  is een andere tekst die op de wand is aangebracht.

Leerlingen van Delftse scholen lieten zich inspireren door de wereld van zandhopen, hijskranen en omleidingen. Ze vertaalden de wanorde in pakkende teksten die je gerust een gedicht mag noemen. De beste hiervan komen terug bij de nieuwe entree van het station. Andere gedichten hangen als poster achter de ramen van gebouwen en huizen langs de spoorzone. Dat levert een “Spoor van Gedichten” door Delft. Een goed initiatief van de Werkplaats Spoorzone Delft samen met de Vrije Akademie.

Dichter en spoor komen zo bij elkaar. Lezen en treinreizen zijn al veel langer onafscheidelijk. Lekker onderuitgezakt en verdiept in de nieuwe Saskia Noort schiet het landschap ongemerkt aan je voorbij. Het jaarlijkse Boekenweekgeschenk is zelfs je treinkaartje voor het weekend. Ideetje:  Bundel alle gedichten in een mooi boekje en stel het gratis beschikbaar aan de Delftse jongeren.  Overtuig de NS dat voor een keer de   dichtbundel je vervoerbewijs mag zijn. Inchecken hoeft niet.

guwie

geplaatst 2 april 2012

Water

Er is even sprake van geweest. Na voltooiing van de tunnel zou er een nieuw Sportfondsenbad komen op het Bacinolterrein. Samen met een moderne sporthal. Maar dat  gaat niet door. Er is te weinig ruimte voor. Straks is daar niet alleen de in- en uitgang van de tunnel, maar er moet ook gemalen worden.  Geen meel, maar water. Altijd zal er (regen)water in de tunnel lopen. Maakt niet uit hoe dik je  de tunnelwanden, bodem en dak maakt. Op het Bacinolterrein is nu al een gemaal gebouwd om de tunnel droog te houden.  Samen met de plek van het nieuwe sta-tion en de zuidelijke tunnelmond, is de noordingang op het Bacinolterrein een van de drie diepste punten van de tunnel. Daarom geen zwembad, maar een gemaal.

Tunnels bouwen in een delta is een kunststuk op zich. Verderop in Europa kan je goed door bergen boren, maar hier zitten we al gauw onder NAP en dat betekent malen. En dan maken we ook nog een gracht bovenop de tunnel. Voor het aardige gezicht? Of omdat er vroeger ook een singelgracht liep?  Nee, niet voor de luxe. Het is gewoon nodig. Het Hoogheemraadschap van Delfland grijpt alle mogelijkheden aan om het water te bergen.

Straks krijgen we er nog een probleem bij met water. Als het viaduct wordt afgebroken, moe-ten de peilers uit de grond getrokken worden.  En dan krijg je opeens gaten in de kleilaag die nu het water daaronder zo mooi tegenhoudt.  Delft als kenniscentrum van watertechniek, denk aan de TU en Unesco-IHE, heeft de kennis in huis om dit soort problemen tot uitdagingen om te vormen. En zo niet dan krijgen we alsnog een zwembad, maar dan in de tunnel.

guwie

geplaatst 17 maart 2012

Ruimte zat

Pluk van de Petteflet is de inspiratiebron. Adopteer een kavel in de lege ruimte van de spoorzone en richt dat in naar eigen smaak. Maak een mooie beeldentuin en nodig je buren en vrienden uit voor je expositie. Een groentetuin mag ook of gewoon een grasveldje. Niets is te gek. Alles bij elkaar ontstaat zo een mozaïek van allerlei tuintjes die bij elkaar een mooi park vormen. Tijdelijk, want ooit komen er huizen of kantoren op, maar dat kan nog even duren.

“Maak je eigen park” is maar een van de ruim 40 ideeën die onlangs zijn gepresenteerd voor het tijdelijk gebruik van beschikbare kavels in het spoorzonegebied. Initiatiefnemer is de Werkplaats Spoorzone Delft die deskundige en creatieve mensen oproept met inspirerende tijdelijke invullingen te komen. Lege ruimte is er meer dan genoeg. En creatieve ideeën ook, zo blijkt bij een eerste schouw van de plannen. 

Sommige plannen zijn goed in te passen in de permanente gebiedsontwikkeling. Zoals de Stadskas of de Hoteltrein. Die trein houdt de link met het ondergrondse spoor levend. Een restauratiewagon en een slaapwagen zet je voor het huidige station. 

Werkplaats Spoorzone Delft werkt de plannen verder uit. Gemeente en Spoorzone Delft beslissen welke projecten worden uitgevoerd. Guwie weet nu al wat ze graag ziet komen. De mega Delfts blauwe berg uit Occupy Delft Now. Een berg van stro en leem als symbool van nieuw elan en een andere weg. Kun je de bouwput goed overzien. Nog beter is de Blauwe Toren van zo’n dertig gestapelde zeecontainers. Zoiets als de Humboldtbox in Berlijn op de plek waar het Stadsslot opnieuw wordt opgebouwd. Maar dan in Delfts blauw en een stuk ranker. De ruimten zijn te verhuren aan ondernemers. Het is landmark en informatiepunt tegelijk: Hier gebeurt het! 

guwie

geplaatst 2 maart 2012