Vrouwenwerk?

Vooral oudere mannen staan langs het spoorzonetracé de boel te bekijken. De vraag is dan of de aanleg van de tunnel ook boeiend is voor jongeren en vrouwen? Welnu, jongeren zitten op school of zijn aan het werk. Duidelijk. Geen tijd voor geslenter langs de bouw. Oudere vrouwen zie je ook nauwelijks. Dat is de generatie die nog puur huisvrouw was of in de zachte sector werkte. Techniek was niets voor meisjes.

 In Nederland werkten tot voor kort relatief weinig vrouwen buitenshuis en al helemaal niet in de technische sector. Dat moet veranderen, zo is de bedoeling. Het merendeel van de vrouwen heeft nu een baan buiten de deur, vaak overigens in deeltijd.  Maar Nederland blijft behoorlijk achter met het aantal meiden dat voor een technische opleiding kiest. Allerlei campagnes ten spijt.

Je vraagt je af of zo’n boeiend werk midden in de stad niet  precies die aantrekkingskracht heeft waar geen campagne tegenop kan.  Wie zien we in de bouwput? Eigenlijk alleen maar mannen. Zij doen hun precisiewerk vanuit een cabine. Vuil wordt je er in ieder geval niet echt van. En sterk hoef je ook niet meer te zijn. Waar zitten dan die schaarse vrouwen? In de bouwkeet of op het kantoor aan de Barbarrasteeg.  Ze bereiden het werk voor, zitten in de logistiek of " bemannen"  het communicatiecentrum.  We zien ze niet, maar ze zijn er wel.

Het boekje  van Bies van Ede “Het spook van de Spoorzone” is bedoeld om jongeren (dus ook de meiden) enthousiast te maken voor een technisch vak, bijvoorbeeld dat van installatietechnicus. “Met mijn collega’s zorg ik voor de verlichting, de vluchtdeuren en de tunnelventilatie” , aldus een van de vrouwelijke technici. “ De treinstilstanddetectie, brandblussers en camera’s nemen we ook voor onze rekening.” Als het helpt zien we straks ook gepensioneerde vrouwen gefascineerd kijken naar de bouw. Voor de aanleg van de spoortunnel zijn ze te laat. De treinen rijden dan al tientallen jaren onder de grond.

guwie



geplaatst 17 september 2012

Op rolletjes

Maak een stadsmoestuin boven op de spoortunnel, zolang die nog niet bebouwd kan worden. Het gebied ligt te centraal en is te aantrekkelijk om er niets mee te doen. Het is natuurlijk maar tijdelijk, want ooit……

De stadsmoestuin is een van de plannen van de actie  “Gebruik de lege ruimte”. Dat is de leus waarmee we opgeroepen worden ideeën in te leveren om de ruimte in de spoorzone tijdelijk anders te gebruiken.  Er zijn al voorbeelden van een stadsmoestuin,  onder andere in Rotterdam. Daar zijn nogal wat lege terreinen en veldjes . Op zeker 14 locaties bloeit daar de stadslandbouw: goedkoop eten voor de buurt, meer samenhang tussen de mensen, korte aanvoerlijnen van het voedsel. In Wageningen hebben ze er zelfs een hoogleraar voor.

Wie kent niet het kassengebied in het Westland? De ‘glazen stad’ die steeds glimmender en hoger wordt.  Ooit was Delft de veiling voor het Westland. Dus waarom niet een kas op het dak van de tunnel? Er is een hoop kennis voor in de buurt.  Een dergelijk plan is al ingediend.  Nu moet die kas verplaatst kunnen worden, zodat hij straks niet in de weg staat.  Dat kan.  Zet hem op wielen en laat hem over een rail verkassen. In de tuinbouw zijn er al mobiele kassen in gebruik. Zoiets moet ook hier kunnen. Een bedrijf op rolletjes. Tegenwoordig is de glastuinbouw nauwelijks meer grondgebonden. Misschien is DSM te interesseren om zo’n project te ondersteunen. Onze oude Gist gaat immers steeds meer op de gezondheidstoer. 

guwie

geplaatst 1 september 2012

Mooi strak

Eindeloos gladde wanden zo ver je kan kijken. Met parallel daaraan lage muurtjes die vaak nog niet klaar zijn. Het ijzeren vlechtwerk dat stevigheid aan de betonnen muurtjes moet geven staat er nog open en bloot bij. In de tunnelbuis aan de Engelsestraat voel je je klein, net alsof je door een bouwpakket loopt. Vlak voor de zuidelijke tunnelmond stuit je op de enorme rode bekisting waarmee de betonnen tunnelbuis meter voor meter wordt gebouwd. De stalen bouwtrap brengt je van de bodem van de tunnel op 10 meter diepte weer in de blauwe lucht.

 Het werken in de spoorzone verplaatst zich steeds meer ondergronds. Op het maaiveld verandert er nu niet zo veel meer. Het is ook minder spannend. Wat gesloopt moest worden is weg. De lege bovengrondse ruimte wacht op de toekomst. En die is nogal ongewis. Huizen, kantoren of voorlopig gewoon stadstuintjes? Onder de grond is er volop activiteit. We grepen onlangs de kans om daar een kijkje te nemen net voordat dit tunneldeel in ruwbouw gereed kwam.

Je kunt veel te weten komen van de rondleiders die gretig als vraagbaak worden gebruikt. Duizend palen dragen de tunnel aan de Engelsestraat. De halve Eiffeltoren aan ijzer is nodig  om de betonnen wanden voldoende stevig te maken. Aan cijfers geen gebrek. Die lage muurtjes  beschermen de tunnelwanden als er een ongeluk met de treinen gebeurt. Tegelijk zijn het de looppaden waarmee je in geval van nood naar de andere tunnelbuis kunt vluchten.

Maar vooral het wandelen door die langgerekte ruimte met zijn mooie strakke wanden is overweldigend. Heel anders dan de ondergrondse ruimte voor het station. Daar sta je op het fietsendek nog in de open lucht. Of in de toekomstige stationshal die oogt als het middenschip van een kathedraal. Ook mooi, maar nu nog met ongepolijste wanden.. 

guwie

geplaatst 17 augustus 2012

Veilig

Bedient Spoorzone Delft zich van het Portugees om ons te vertellen dat er zich nog geen enkel ongeluk bij de bouw heeft voorgedaan? “Zero acidentes”, zo lezen we op het hek. Op zich natuurlijk een vreugdevolle mededeling.  Met daaronder de pictogrammen die aangeven wat er allemaal verplicht is om veilig te werken.  Helmen, veiligheidsschoenen en gehoorbescherming bij meer dan 80 decibel kabaal.  Produceer je  fijn stof dan is een stofmasker nodig. Ga je boren, slijpen of hakken, zet dan  een veiligheidsbril op.  En de gele reflecterende werkkleding draag je altijd.

Voor een groot deel berust dat op Europese regelgeving. Hinderlijk misschien, maar zeer nuttig.  In Nederland kennen we de Arbo-wet (Arbeidsomstandighedenwet).  Dat is het juridische verhaal.  Daar is  voor de normale gebruiker een populaire versie van gemaakt. Tik maar eens in: www.werkveilig.nu  Voor de bouw is daar sprake van ene Sjaak.  Dat is geen stoere bouwbink die superveilig aan de gang is.  De “ Sjaak”  is een campagne die helpt om veiligheid beter en makkelijker bespreekbaar te maken.   

Dan de Portugezen. Die hebben op 21 augustus hun Diado Zero Acidente. Hun dag van de nul ongelukken. Dat is tenminste maar te hopen. Met onze spoortunnelwerken hebben we nog een flink aantal jaren te gaan.  Wie weet kunnen we de stand op 0 houden. Niet alleen voor de Portugese werkers, maar voor allemaal.  Des te feestelijker wordt de opening straks.

guwie

geplaatst 1 augustus 2012

Vraagtekens

"Wanneer gaan ze de molen nou opvijzelen? Dat is een vraag die sinds de verplaatsing van de waltoren voortdurend gesteld werd. Inmiddels staat Molen De Roos een meter hoger .  Andere vraag: Waar blijven straks al die auto’s als het viaduct wordt afgebroken en die parkeergarage nog niet klaar is?"

Als bewoner aan het tunneltracé ben je de vraagbaak voor je gasten en passanten. De makkelijkste vraag is: worden jullie niet gek van al dat gedoe voor je deur? Antwoord: nee, eigenlijk niet. Gevolgd door “ je went eraan”, of  “het is wel een mooi werk”, of  “uiteindelijk is het een verbetering”. Maar kon je je gasten nu maar eens informeren over al die vragen die ze stellen. Meestal moet je het antwoord schuldig blijven. Je bent er niet door laconiek te zeggen dat ze het in het communicatiecentrum in de Barbarasteeg wel zullen weten.  Daar heb je op vrijdagavond of  zondag niet zoveel aan. En je gasten van buiten Delft zijn er al helemaal niet mee geholpen.

Natuurlijk  zou je zelf ook graag meer willen weten. Maar helaas. Als het volgende week ergens gaat trillen of er lawaai gemaakt gaat worden dan krijgen we een paar dagen daarvoor een nette brief. Maar hoe het op de middellange termijn er uit gaat zien blijft een vraagteken. Weet SpoorzoneDelft het zelf ook niet meer? De plannen veranderen nogal de laatste tijd. Of zijn ze gewoon bang om concreet te zijn? Stel je voor dat het straks toch anders wordt. Of erger nog: dat het allemaal veel later klaar is.

Kom op SpoorzoneDelft. Geef op jullie website eens een kijkje in wat straks komen gaat. Leuk te weten dat er in 2015  treinen door de oostelijke tunnelbuis zullen rijden. Maar over een langdurig en groot project is tussentijds meer te vertellen. Bewoners en hun gasten willen dat graag weten, eventueel met een paar slagen om de arm.

guwie

geplaatst 16 juli 2012

Waagstuk

Voetganger. Mooi oud woord eigenlijk, net als wandelaar Maar hoe je ze ook noemt,  ze hebben het moeilijk tijdens de bouw van de spoortunnel.  Soms lijkt het wel of zij vergeten worden bij de, vaak tijdelijke, reconstructie van de voetpaden. De verkeersdeskundigen houden zich  primair met het autoverkeer bezig. De fietsers komen meestal op het tweede plan. De voetganger is als zwakste weggebruiker het laatst aan de beurt. Veel ruimte blijft er zo niet voor hem over.

Maar wie niet sterk is moet slim zijn. Fietsers zijn daarin kampioenen. Die pakken gewoon de kortste weg, afzetting of niet.  In het laatste nummer van Solutie (Periodiek orgaan van de Fietserbond afdeling Delft, nr. 19) wordt  het systeem van de “Beheerste chaos” uit de doeken gedaan.  Dat komt op het volgende neer: hoe onoverzichtelijker de verkeerssituatie, hoe verstandiger de weggebruiker. Als borden niet meer helpen en de lijnen verwarrend zijn, dan mindert de automobilist zijn snelheid en kijkt zelf goed uit. Uit alle hoeken en gaten kan dan een fietser of voetganger opduiken. Niemand is uit op onvrijwillig contact, want dat betekent pijn, ruzie of schade.

Toch blijft in die situaties de voetganger kwetsbaar. Een zebrapad net om de bocht , een fietsenstalling die uitkomt op het voetpad naar het station. Een oudere springt niet zo makkelijk weg. Voor hem mag die chaos wel wat minder.  Ooit wordt de spoorzone een wandelparadijs.  Die oudere denkt: zou ik het nog meemaken?

guwie

geplaatst 16 juni 2012

Dieventaal

Wie zo’n halve eeuw geleden psychologie ging studeren werd niet alleen geconfronteerd met Engelse, Franse  en Duitse studieboeken. Er lag ook een heel nieuw jargon voor je klaar.  Een belangrijk woord was “frustratie”. Er waren wel zeven “afweermechanismen” om je daartegen te wapenen. “Frustratie” was destijds een vakterm, nu kent iedereen het woord.  Elk vak zijn jargon.  Soms worden termen daaruit onderdeel van het algemeen spraakgebruik.

Een aardig voorbeeld is het woord “maaiveld”. Natuurlijk afkomstig uit de agrarische sector.  Nu ook onderdeel van het bouwjargon. Wie kent het niet, al was het maar uit de zegswijze waarmee je gewaarschuwd wordt je hoofd niet boven het maaiveld uit te steken.

Onze tunnelbouwers en hun communicatie-experts hebben ook zo hun dieventaal. Wat te denken van het tramaansluitingsweekend, de tunnelkisten, de bovenleidingmontagewagen, of de vlindermachine? Stuk voor stuk juweeltjes.  Net als  het bouwmeesteroverleg en de bereikbaarheidsregisseur. En dan het nachtgat, de onderwaterwerken en het beeldkwaliteitsplan. Wie weet er nog meer? Kent u het PHS al?  Dat is het Programma Hoogfrequent Spoorvervoer. Hoort bij spoorboekloos rijden en dat kan alleen als het hele traject 4-sporig is.

Verhelderend is ook de uitsmijter bij een verhaal over een werkonderdeel waarvan de duur slecht bleek in  te schatten: “De eindtijd is afhankelijk van de voortgang”.  Ja, inderdaad. Gewoon optimaliseren van de netwerkplanningimplementatie. Raad maar eens wat ze dan aan het doen zijn.

guwie

geplaatst 1 juni 2012