zaterdag 1 december 2012

Competitie


Jaren geleden begon het met Idols en daarna heeft het succesvolle tv-programma vele opvolgers gekregen.  Sterren dansen op het ijs, de Bijbelquiz of  Op zoek naar Evita. Wie zingt of danst het mooist? Wie heeft de meeste Bijbelkennis in huis? De bekendmaking van de winnaar van de Libris literatuurprijs is rechtstreeks te zien op de buis.  Allemaal wedstrijdjes wie de beste, de snelste of  de slimste is. Je kunt er prijzen mee winnen en soms zelfs het grote geld.

En de winnaar is: Molen De Roos 
Zonder competitie lijkt alles veel saaier.  Het is zo inspirerend en het daagt uit. We doen ons uiterste best om de ander te verslaan. Het is de wereld van de topprestatie, van  spanning en sensatie. Ook de spoortunnelwerken ontkomen er niet aan. Onlangs is de ondertunneling van molen De Roos uitgekozen tot “Funderingsproject 2012”. En dat terwijl pas later zal blijken of dit huzarenstukje gelukt is.  Want op 12 december wordt de molen weer neergelaten op het dak van de tunnel.

Een leek zou het niet zomaar bedenken, maar de Funderingsdag is een tweejaarlijks evenement waar dit jaar zo’n driehonderd mensen aan deelnamen. Die kozen uit drie genomineerde projecten molen De Roos als winnaar.

In ons Delfts tunnelproject zitten vast nog wel een paar hoogste, langste of andere uitdagende onderdelen.  En dan hebben we het alleen nog maar over de techniek.  Denk ook eens aan de niet aflatende belangstelling van de bevolking: het boeiendste, het minste klachtengenererende, het zichtbaarste of meest  gewaagde project midden in een oude stad. Bij de oplevering van de tunnel moet er maar eens een prijs uitgeloofd worden voor deze geduldige, belangstellende bevolking. Een recent onderzoek van Spoorzonedelft onder de Delftse bevolking bevestigt dat ze begrip hebben voor de hinder. De inwoners die een jaar of tien heel wat rommel, lawaai, trillingen en omleidingen ondergaan.  Nu al een applaus waard!

guwie 




geplaatst 1 december 2012

woensdag 14 november 2012

Meetzuil


De meetzuil is het harde bewijs dat
molen De Roos een meter hoger staat
De rood en wit geverfde banen zijn om en om op de zuil aangebracht. De zwarte cijfers zijn, hier en daar wat slordig, met een mal geverfd. Van beneden naar boven loopt het op in stappen van 5 cm. van 0 tot 1 meter. De decimalen op het wit, de vijftallen daartussen  op het rood. De getallen boven de 65 zijn onzichtbaar achter de blauwe manchet die om de zuil valt. De fluorescerende groene pijl markeert het hoogste punt. 


Het woord “meetzuil” is niet terug te vinden in de Nederlandse woordenlijst of de Dikke Van Dale. Daarmee is niet gezegd dat het een fout woord is. Integendeel. Het is een bewijs dat de Nederlandse taal een levende taal is waar de spoortunnel een nieuw woord aan toevoegt. De samentrekking van twee bestaande woorden levert het eigentijdse meetzuil op.

De meetzuil is speciaal voor de gelegenheid gemaakt om het opvijzelen van de molen te kunnen volgen. Nu is goed zichtbaar dat de molen op een betonnen plaat is gezet. Tijdelijk staat hij een meter hoger om daaronder het dak en de wanden van de tunnel te kunnen maken. Waar elders een molen in de weg stond is die afgebroken en in het beste geval kilometers verderop weer opgebouwd. Maar niet hier. In december wordt Molen De Roos op het tunneldak neergelaten. Een chique oplossing. Het doet de historie geen geweld aan en het levert een verrijking op van de Nederlandse taal. De meetzuil houden we er in, al was het alleen maar om de molen straks weer te zien zakken.


guwie



geplaatst 14 november 2012

vrijdag 2 november 2012

Eendracht


Het is een ingewikkelde klus. Ondergronds bouw je een nieuwe spoortunnel. Compleet met een mooie stationshal met daaronder de perrons. Daar bovenop moet het glanzende stadhuis komen. Er naast een ondergrondse fietsenstalling voor 5000 fietsen die ook nog eens zo innovatief mogelijk moet zijn ingericht. Op het straatniveau is de opgave weer anders. Welke sfeer wil je daar hebben? Waar komen de wegen, looproutes en fietspaden? Wat maakt een gebied levendig? Komen er ook winkels, culturele instellingen en ontmoetingsplekken? En waar in het gebied moet dit alles komen?  Ga er maar aan staan.

Dit is een klus waar veel bedrijven bij worden ingeschakeld. De Combinatie Crommelijn bouwt de tunnel. De bovenbouw en afbouw onder de grond doet Strukton. En voor het stadhuis is BAM als aannemer gekozen. Dan zijn er nog de tientallen kleinere bedrijven die een deel van het werk voor hun rekening nemen. Dat vraagt om eendracht. Eendracht? Ja, dat is het oude, Hollandse woord voor samenwerking. Wordt ook wel eensgezindheid genoemd. Zinnen die vroeger gemeengoed waren: “In grote eendracht werd Nederland na de Tweede Wereldoorlog weer opgebouwd”. Zo moet het ook met de spoorzone.

In een relatief kleine ruimte in het hart van Spoorzone Delft moet nauw samengewerkt worden tussen de verschillende aannemers. Letterlijk moeten de verbindingen tussen de verschillende verdiepingen worden aangebracht in de vorm van trappen en liften. Nooduitgangen, vluchtroutes en rookschermen moeten zorgen voor de veiligheid van de reiziger. Samenwerking is dus noodzaak. Een van de aannemers heeft als bedrijfsnaam Eendracht. Goed gekozen dus en het beste symbool dat de spoorzone zich kan wensen.


guwie

geplaatst 2 november 2012

woensdag 17 oktober 2012

Goed nieuws


Deze zomer bouwvakvakantie. In de bochten piept de tram nauwelijks meer. Geen studenten, wat toeristen op een grote-mensenstep. Het is stil, stil stil.  Wonen we wel in een stad van 100.000 inwoners midden in de Randstad-metropool? Saaie boel hier. De treinen op het viaduct zoeven langs, er is alleen herrie van een enkele Maasvlakte-Hoogovenstrein.  Toch vertrekken er van station Delft 20 treinen per uur, 10 naar Den Haag en 10 naar Rotterdam. Wat een service. Het spoorboekloos treinen is hier al werkelijkheid.

Een ronkende promo van de NS om de mensen hierop te wijzen is ons niet opgevallen. Zo angstig zijn ze in Utrecht kennelijk voor een volgend pak sneeuw of blaadjes op de rails. Maar NS , vertel ons ook het goede nieuws. Iedere drie minuten naar Den Haag of Rotterdam. Dat is niet minder dan een metrofrequentie.  We wonen dus toch in een metropool.

De positieve nieuwtjes komen nu alleen van de aannemerscombinatie die de spoortunnel aanlegt.  Heeft NS geen communicatiestaf die het goede nieuws brengt? Of komt die alleen maar in actie als het treinverkeer hopeloos in de war is? Goed nieuws is kennelijk geen nieuws.


Er is genoeg interessants te vertellen. Kort na de oorlog sprak NS directeur Posthumus Meyjes zondags in een radiopraatje zelf het volk toe over de vorderingen van het bedrijf:  "De Spoorwegen spreken”.  Een en al trots op wat verricht werd. Toegegeven, er ging toen ook wel eens iets mis op het spoor. Komt wel bij dat “het volk” veeleisender is geworden. Communicatie is nu heel belangrijk en niet alleen om een ander vertrekspoor tijdig door te geven.  Maar behalve dat:  breng vaker uit eigen beweging het goede nieuws. Het is er.


guwie





geplaatst 17 oktober 2012

maandag 1 oktober 2012

Gootjes



Onveilig, ondoordacht, onhandig. Dat zijn de kwalificaties, nadat de Abtswoudse tunnel sinds kort weer is opengesteld voor fietsers en voetgangers. De Delftse publieke opinie maakte er direct gehakt van. Die korte steile trap. Voor rollators, rolstoelgebruikers en mensen met kinderwagens een onneembare hindernis. Die fietsgootjes die aanvankelijk te dicht tegen de trapleuning waren geplaatst en te kort waren. Broddelwerk, zo was in de lokale pers te lezen. Maar kan het ook anders?

De vier fietsgootjes zijn van een aandoenlijke eenvoud. Een simpele aluminium goot met opstaande randen aan beide zijkanten. Vastgeschroefd op de betonnen trap en inmiddels helemaal doorlopend tot op de tunnelvloer voldoen ze nu. Het is allemaal tijdelijk, ter overbrugging van het spoor. Vergelijk ze met de betonnen fietsgoten op het Delftse station. Die liggen pal naast de leuning van de trappen die naar de perrons voeren. Praktisch onneembaar als je met je fiets de trein in wil. Tenzij je je fiets op de schouder neemt.

Dat is bij de Abtswoudse tunnel niet nodig. Maar steil blijft het wel en dat is een moeilijk op te lossen probleem. Je kunt de bouwers verwijten dat in Delft Kennisstad een weinig innovatieve oplossing is bedacht. Zeker.  Een traplift, een vlakke hellingbaan met een ruime aanloop was ook mogelijk geweest. Met een veelvoud aan kosten. De huidige uitvoering is bruikbaar, maar niet voor iedereen geschikt. Wel voor verreweg de meesten van die duizenden studenten die dagelijks per fiets naar het TU-gebied gaan. De omrijroutes via Irenetunnel en Kruithuisweg blijven gewoon bestaan. En mocht je twijfel hebben: beneden voor de trap staat het bord “verboden te fietsen” . Daar word je als fietser voor even voetganger. Met de fiets in het gootje naar boven. Omrijden kost heel wat meer tijd.


guwie 




geplaatst 1 oktober 2012



maandag 17 september 2012

Vrouwenwerk?


Vooral oudere mannen staan langs het spoorzonetracé de boel te bekijken. De vraag is dan of de aanleg van de tunnel ook boeiend is voor jongeren en vrouwen? Welnu, jongeren zitten op school of zijn aan het werk. Duidelijk. Geen tijd voor geslenter langs de bouw. Oudere vrouwen zie je ook nauwelijks. Dat is de generatie die nog puur huisvrouw was of in de zachte sector werkte. Techniek was niets voor meisjes.

 In Nederland werkten tot voor kort relatief weinig vrouwen buitenshuis en al helemaal niet in de technische sector. Dat moet veranderen, zo is de bedoeling. Het merendeel van de vrouwen heeft nu een baan buiten de deur, vaak overigens in deeltijd.  Maar Nederland blijft behoorlijk achter met het aantal meiden dat voor een technische opleiding kiest. Allerlei campagnes ten spijt.

Je vraagt je af of zo’n boeiend werk midden in de stad niet  precies die aantrekkingskracht heeft waar geen campagne tegenop kan.  Wie zien we in de bouwput? Eigenlijk alleen maar mannen. Zij doen hun precisiewerk vanuit een cabine. Vuil wordt je er in ieder geval niet echt van. En sterk hoef je ook niet meer te zijn. Waar zitten dan die schaarse vrouwen? In de bouwkeet of op het kantoor aan de Barbarrasteeg.  Ze bereiden het werk voor, zitten in de logistiek of " bemannen"  het communicatiecentrum.  We zien ze niet, maar ze zijn er wel.

Het boekje  van Bies van Ede “Het spook van de Spoorzone” is bedoeld om jongeren (dus ook de meiden) enthousiast te maken voor een technisch vak, bijvoorbeeld dat van installatietechnicus. “Met mijn collega’s zorg ik voor de verlichting, de vluchtdeuren en de tunnelventilatie” , aldus een van de vrouwelijke technici. “ De treinstilstanddetectie, brandblussers en camera’s nemen we ook voor onze rekening.” Als het helpt zien we straks ook gepensioneerde vrouwen gefascineerd kijken naar de bouw. Voor de aanleg van de spoortunnel zijn ze te laat. De treinen rijden dan al tientallen jaren onder de grond.

guwie



geplaatst 17 september 2012

zaterdag 1 september 2012

Op rolletjes


Maak een stadsmoestuin boven op de spoortunnel, zolang die nog niet bebouwd kan worden. Het gebied ligt te centraal en is te aantrekkelijk om er niets mee te doen. Het is natuurlijk maar tijdelijk, want ooit……

De stadsmoestuin is een van de plannen van de actie  “Gebruik de lege ruimte”. Dat is de leus waarmee we opgeroepen worden ideeën in te leveren om de ruimte in de spoorzone tijdelijk anders te gebruiken.  Er zijn al voorbeelden van een stadsmoestuin,  onder andere in Rotterdam. Daar zijn nogal wat lege terreinen en veldjes . Op zeker 14 locaties bloeit daar de stadslandbouw: goedkoop eten voor de buurt, meer samenhang tussen de mensen, korte aanvoerlijnen van het voedsel. In Wageningen hebben ze er zelfs een hoogleraar voor.

Wie kent niet het kassengebied in het Westland? De ‘glazen stad’ die steeds glimmender en hoger wordt.  Ooit was Delft de veiling voor het Westland. Dus waarom niet een kas op het dak van de tunnel? Er is een hoop kennis voor in de buurt.  Een dergelijk plan is al ingediend.  Nu moet die kas verplaatst kunnen worden, zodat hij straks niet in de weg staat.  Dat kan.  Zet hem op wielen en laat hem over een rail verkassen. In de tuinbouw zijn er al mobiele kassen in gebruik. Zoiets moet ook hier kunnen. Een bedrijf op rolletjes. Tegenwoordig is de glastuinbouw nauwelijks meer grondgebonden. Misschien is DSM te interesseren om zo’n project te ondersteunen. Onze oude Gist gaat immers steeds meer op de gezondheidstoer. 

guwie



geplaatst 1 september 2012