Uitzicht

Zo’n 24 treinen per uur razen er door de huiskamers aan de Spoorsingel. Daar lijkt het op als je kijkt naar de foto’s die zijn gemaakt vanuit de huizen langs het treinviaduct. De bewoners van de Spoorsingel weten niet beter.  Ze kennen de treinen, zijn er aan gewend. “ Normaal hoor ik ze niet , maar als het treinenverloop verstoord is valt het me direct op“,  zei een oudere vrouw die daar al jaren woont.

Op alle foto’s, die nog tot en met 28 augustus in Het Prinsenhof te zien zijn, komt de trein op het viaduct voor. Het is een van de constanten op de achtergrond. De foto’s laten vooral de verschillende interieurs zien, maar de blauw-gele treinen staan op alle foto’s. Er zijn meer zaken die je op alle foto’s ziet. De prachtige, vaak veelkleurige bovenlichten van glas in lood. In praktisch alle kamers zitten deze oorspronkelijke ramen er nog in.  Een platte TV en de huisraad van een meubelgigant uit Zweden zijn ook in deze stijlvolle woonhuizen aan de Spoorsingel volop ingeburgerd.

Maar zijn alle interieurs dan hetzelfde? Zeker niet. Op verschillende foto’s zijn de rommelige studentenkamers direct herkenbaar. Is dat een teken van de achteruitgang van deze straat zo direct langs de bouwput van de spoortunnel?  Of zijn deze huizen te groot voor een gewoon gezin? We zien ook kamers die als kantoor zijn ingericht of als werkkamer  langs het drukke spoor. De kamer van het oudere echtpaar met klassieke inrichting is er nog wel, maar ook de voorkamer als slaapkamer is op verschillende foto’s terug te zien.

Het uitzicht is vastgelegd nu het nog kan. Over enkele jaren zijn trein en viaduct uit zicht.

Dat wordt wennen voor de Spoorsingelbewoners. Niet meer wakker schrikken als de trein niet komt, een mooi park voor de deur.  Zal zeker een verbetering zijn, maar niet voor iedereen.  

guwie

geplaatst 15 augustus 2011

Kijkers

De werkzaamheden aan de spoortunnel trekken veel bekijks.  De Bagijnetoren moest even opzij en dat haalde zelfs de landelijke kranten en het journaal. Inmiddels staat hij weer op zijn oude plek. Maar ook minder spectaculaire bouwactiviteiten zoals het storten en afwerken van het tunneldak trekt veel kijkers. Op de Westvest zie je altijd veelal oudere mannen staan. Ze komen op de fiets, zetten die tegen het hek en gaan staan kijken. Ze kennen elkaar inmiddels ook, want ze praten met elkaar. Over hoe het werk vordert, of juist niet. Wat er daarna gaat gebeuren en of het niet anders kan. En ze staan er altijd. Net als die andere groep die foto’s maakt.

“Ik begrijp niet waarom deze bouwput nu weer wordt dichtgegooid. Straks moeten daar toch die stalen buizen nog doorheen” hoorde ik laatst een krasse zestiger mopperen tegen zijn vriend. Ze hadden, zo bleek uit het vervolg, elkaar bij het hek leren kennen. Alles is te zien, niets wordt weggestopt achter dichte schuttingen. De bouw van  de spoortunnel is letterlijk een transparant proces. Hoe anders had het ook kunnen zijn.

Guwie was onlangs in Istanbul. Daar is ook veel te zien. De archeologische opgraving in de oude stad is groots en waardevol. Maar volledig met dichte schotten afgeschermd voor de buitenwereld. Dat trekt dus geen kijkers, geen mannen die commentaar geven zoals in Delft. Het open hekwerk rond de bouw van de spoortunnel geeft wellicht onbedoeld prachtig vertier. En zorgt voor een nieuwe vriendenkring. Voor  fotografen is het een uitgelezen kans om iedere verandering vast te leggen. Want vanachter  de hekken kun je alles zien. Kom daar in Istanbul maar eens om. 

guwie

geplaatst 1augustus 2011

Grondverzet

Zware vrachtwagens rijden af en aan. Die voeren vooral grond af. Hoeveel grond?  Stel je voor: een 100 meter lange galerijflat van 10 verdiepingen helemaal gevuld met aarde uit de spoortunnel. En dan 40 van deze flats bij elkaar, vol met grond.  Dan weet je hoeveel grond er verzet moet worden.
Je vraagt je af waar al die grond blijft. Het mooiste antwoord is: die wordt hergebruikt. Maar het is de vraag of al dat materiaal straks weer nodig is. En vooral of de grond niet te verontreinigd is om elders weer gebruikt te worden.


Wat gebeurt er? Overal waar grond wordt uitgegraven, wordt die bemonsterd. Zo wordt vastgesteld of er aan de gestelde milieu-eisen wordt voldaan. Dat blijkt overigens op het spoorzonetracé meestal het geval te zijn. Tot en met het eerste kwartaal van dit jaar zijn al 6440 vrachten grond afgevoerd. Te vuile grond wordt verwerkt in een zogenoemde grondbank die bevoegd en erkend is vervuilde grond te scheiden en te verbeteren


De meeste opgedolven grond wordt echter gestort in twee tijdelijke buffers. Eén op het voormalige Serpoterrein en de andere aan de Wateringsevest. Als er straks een nieuwe stadswijk ten zuiden van het station komt, is veel grond nodig om dat terrein op te hogen. In de hele spoorzone moet er 35 hectare bouwrijp gemaakt worden. De grond die daarvoor nodig is komt uit het gebied zelf. Is er dan nog over, dan gaat dat naar de Maasvlakte of wil Spijkenisse het wel hebben voor zijn nieuwe golfterrein. Dus Delftse grond blijft zoveel mogelijk in Delft. Hoe dichter bij huis hergebruikt, hoe beter voor het milieu en hoe lager de kosten. Iedereen blij.

guwie

geplaatst 16 juli 2011

Werkmannen

De mannen zijn er maar wat trots op. In hun gele hesje en met hun helm op staan ze afgebeeld op een groot doek. Zij bouwen hier de spoortunnel en dat mag iedereen weten.  De groepsfoto hangt levensgroot aan het hek. Het kan niet missen.  Dit zijn de bouwvakkers die bemodderd en al dagelijks in de weer zijn de klus te klaren. Een van hen regelt het kruisende verkeer. Hij zorgt er voor dat de voetgangers- en fietsenstroom van en naar het station en het werkverkeer veilig kunnen kruisen.

Al de anderen zijn de bouwvakkers die de diepwandgravers bedienen, het betonstorten begeleiden, in de vrachtwagens rijden. En hun werkkleding is daarop afgestemd. Veiligheid gaat daarbij boven alles. De gele fluoriserende hesjes zorgen er voor dat ze opvallen. Je ziet ze onmiddellijk op het modderige bouwterrein. Met hun bouwhelm zien ze er uit als eigentijdse bouwvakkers. Een groot verschil met de werkmannen van vroeger. Die werden neergezet in hun overall, vaak met pet en in ieder geval zonder een kleurig hesje aan.

De afbeeldingen van Gerd Arntz  (1900-1988) laten dat zien. Hij was de grafisch ontwerper die icoontjes maakte van fabrieksterreinen, van arbeiders, van het leger. Arntz bracht figuren en symbolen terug tot hun meest basale vorm. In deze tijd van informatie-overload hebben ze nog niets van hun kracht ingeboet. We maken nu een groepsfoto van de bouwvakkers en hangen die aan het hek. Arntz zou ze zeker anders afgebeeld hebben. Strakker, maar minder levend.
                                                  
guwie

geplaatst 2 juli 2011

Precisiewerk

De werkzaamheden aan de spoortunnel zien er tamelijk ruw uit. Grote graafmachines verplaatsen bergen met grond. Trilmachines drijven stalen damwanden met geweld de grond in. Overal opslag van materialen. Een wirwar aan buizen die de chaos nog eens groter maakt. Een spoortunnel aanleggen is geen precisiewerk zou je denken. Maar niets is minder waar. Het is vaak millimeterwerk. Kijk als voorbeeld eens hoe de diepwanden worden gemaakt. Die moeten aan allerlei eisen voldoen.

Het ontwerp van de wapeningskorf moet deugen. Het ijzer mag niet te dicht op elkaar zitten. Het vloeibare beton moet precies de goede dikte hebben, anders ontstaan er holtes in het beton of komt het ijzer bloot te liggen. Het uitgraven van de diepwand en het verversen van het bentoniet luistert nauw. Het is bepaald geen fluitje van een cent. Het is precisiewerk in een chaotische omgeving die volledig op zijn kop wordt gezet.

Van fouten kun je leren. Denk eens aan de metrobouw in Amsterdam. Dat geeft jaren vertraging in de oplevering. En bovendien tientallen miljoenen aan extra kosten. Tel daarbij het reputatieverlies op en je weet wat je in Delft wil voorkomen. Al die ervaring van elders kunnen we goed gebruiken. In het Handboek Diepwanden vind je tot in de finesses terug hoe je een diepwand maakt. En het boek zal ongetwijfeld dikker worden als de Delftse ervaring daarin wordt opgenomen. Al doende leert men.

guwie

geplaatst 17 juni 2011

Stempelen

Wat een stempel is hoef je de meeste mensen niet uit te leggen: een voorwerp waarmee je drukt of perst zodat ergens een afdruk op wordt overgebracht. Een poststempel, een stempel op een controlepost bij een wedstrijd. Het werkwoord stempelen heeft in de vooroorlogse crisistijd een negatieve betekenis gekregen. Iemand die stempelde was werkloos. Hij moest zich periodiek met zijn kaart melden voor een stempel dat recht gaf op een werkloosheidsuitkering.

Inmiddels kennen we in Delft een nieuwe betekenis van stempelen.  Op de Phoenixstraat is dat te zien. En we gaan het nog veel meer tegenkomen bij de tunnelbouw. Dan zie je dikke metalen buizen op betrekkelijk korte afstand die de wanden van de tunnel uit elkaar houden. Zodra het dak gestort en gehard is, worden ze verwijderd en verderop opnieuw gebruikt. Dat zijn nu stempels met het bijbehorende werkwoord stempelen. Familie van stutten en schoren. Het bouwvakjargon is rijk aan eigen specifieke termen.

Als toeschouwer zie je nu aan de Phoenixstraat al een echte tunnel liggen.  Straks komt er een forse laag aarde op. De afbouw gebeurt ondergronds.  Dat stempelen is maar een korte fase in het gehele werk, maar een essentiële. En eigenlijk een logische. Je zou het zelf hebben kunnen bedenken.  In onze lage landen met zijn beweeglijke slappe bodem is het inmiddels een beproefde techniek. Want de eerste tunnel – onder de Maas in Rotterdam -  is nog geen 70 jaar oud. Dus dat stempelen doen we ook nog niet eens zo lang.

guwie

geplaatst op 3 juni 2011

Spelevaren

Het is een lastige discussie die vooral in de architectuur wordt gevoerd. Moet je je oren naar ‘de mensen’ laten hangen, of mag de vormgever zijn eigen creatieve gang gaan? Dat kan heel verschillende alternatieven opleveren, elk met zijn eigen prijskaartje. Maar in populistische tijden is er toch een neiging het de mensen naar de zin te maken.

Een Delfts voorbeeld. Zoals bekend is het de bedoeling de Spoorsingel weer nat te maken. En dat allemaal bovenop de tunnel/parkeergarage, nog ettelijke jaren van ons verwijderd. Maar het thema beroert de gemoederen. Waar gaat het om? De voorziene platte betonnen bruggen zijn niet echt Delfts. Boogbruggetjes zouden beter passen. Met als bijkomend voordeel dat er gevaren kan worden op de singel. Watertaxi’s, kano’s, roeibootjes. Echt een fantastisch gezicht. En ’s winters die ijsbaan, zonder dat je langs de bruggen hoeft te klunen. Dat geeft pas leven.

Maar de wethouder zag het niet zitten. Duurder en ingewikkelder. Een bruggenontwerper, tevens verkoper, had al een gratis schetsontwerp gemaakt.  B&W heeft zich er onlangs nog eens over gebogen, want de volkswil trotseren vraagt wel om gedegen argumenten. En die waren er kennelijk, was ook de gemeenteraad van mening. Het gaat niet door.

Laten we er positief tegenover staan. Als dit aspect van de tunnelbouw al zoveel emoties losmaakt, dan valt het met de rest kennelijk wel mee. Spelevaren op de Spoorsingel kan nog net. Maar die watertaxi? Nee, echt niet.





guwie


geplaatst 2 mei 2011