Spelevaren

Het is een lastige discussie die vooral in de architectuur wordt gevoerd. Moet je je oren naar ‘de mensen’ laten hangen, of mag de vormgever zijn eigen creatieve gang gaan? Dat kan heel verschillende alternatieven opleveren, elk met zijn eigen prijskaartje. Maar in populistische tijden is er toch een neiging het de mensen naar de zin te maken.

Een Delfts voorbeeld. Zoals bekend is het de bedoeling de Spoorsingel weer nat te maken. En dat allemaal bovenop de tunnel/parkeergarage, nog ettelijke jaren van ons verwijderd. Maar het thema beroert de gemoederen. Waar gaat het om? De voorziene platte betonnen bruggen zijn niet echt Delfts. Boogbruggetjes zouden beter passen. Met als bijkomend voordeel dat er gevaren kan worden op de singel. Watertaxi’s, kano’s, roeibootjes. Echt een fantastisch gezicht. En ’s winters die ijsbaan, zonder dat je langs de bruggen hoeft te klunen. Dat geeft pas leven.

Maar de wethouder zag het niet zitten. Duurder en ingewikkelder. Een bruggenontwerper, tevens verkoper, had al een gratis schetsontwerp gemaakt.  B&W heeft zich er onlangs nog eens over gebogen, want de volkswil trotseren vraagt wel om gedegen argumenten. En die waren er kennelijk, was ook de gemeenteraad van mening. Het gaat niet door.

Laten we er positief tegenover staan. Als dit aspect van de tunnelbouw al zoveel emoties losmaakt, dan valt het met de rest kennelijk wel mee. Spelevaren op de Spoorsingel kan nog net. Maar die watertaxi? Nee, echt niet.





guwie


geplaatst 2 mei 2011

Leeg en te huur

De winkeliers aan de Binnenwatersloot laten zich niet uit het veld slaan. Wekelijks organiseren ze samen met onder meer Werkplaats Spoorzone op de zaterdag iets bijzonders om de loop er in te houden. We zagen al een optreden van een akoestische folkgroep, er was een levende etalagedag. En tegen de zomer is er weer het traditionele grachtenconcert. Maar toch kan het niet verhullen dat de winkelstraat langs de gracht moeilijke tijden doormaakt. Leegstaande panden, grote affiches met te huur op de ramen.

Het kruispunt met de Phoenixstraat is al maanden afgesloten. De trams stoppen niet meer aan halte Binnenwatersloot.  Het doorgaande verkeer is er verdwenen. Opvallend veel winkels staan leeg, andere zijn nog wel open, maar staan te huur.  De wijnhandel op de hoek heeft zijn deuren al lang gesloten. Kapper, supermarkt  en het mystieke winkeltje houden het nog vol. De gerenomeerde muziekwinkel ernaast wil van geen wijken weten. De makelaar houdt zijn winkel open, misschien wel tegen beter weten in. Maar even zoveel panden staan leeg.  De voorheen zo fraaie en gezellige entree naar de binnenstad ziet er treurig uit.

Zo merken deze ondernemers aan den lijve wat de aanleg van de spoortunnel betekent. Geen of minder klanten met alle gevolgen van dien. Dat houd je geen jaren vol.  De gemeente overlegt met de winkeliers om de overlast zo beperkt mogelijk te houden. Er zijn omleidingsroutes ingesteld. Maar je komt er niet meer langs, dus ga je er niet kopen. De levendigheid is voorlopig weg, net als de klanten.  

guwie

geplaatst 15 april 2011

Route F

Omleiding, Abtswoudsetunnel afgesloten. Volg route F. Die loopt door de Irenetunnel.  Wie zin heeft kan natuurlijk ook de Kruithuisweg nemen.  Het gele bord bij de ingang van de voormalige fietstunnel is onverbiddelijk. Je wilt rechtdoor, maar wordt een andere kant op gestuurd. 15.000 fietsers maakten dagelijks gebruik van de tunnel onder het spoor. Het is – of spreken we hier van was? - een cruciale verbinding tussen Delft Zuid waar veel mensen wonen en het TU-gebied waar duizenden mensen werken of college volgen. De nieuwe Haagse Hogeschool en InHolland zorgen sinds kort voor een extra toevloed aan fietsende studenten.


De gemeente had het vooraf netjes aangekondigd. Vanaf eind vorig jaar is de fietstunnel dicht voor alle verkeer. Eerst wordt vanwege de nieuwe spoortunnel een rioolpersleiding verlegd, een klus die nu bijna geklaard is. Daarna begint het inbrengen van de ankerpalen die er voor zorgen dat de tunnel niet gaat drijven. De werkzaamheden aan de Abtswoudseweg – zo lezen we op de website van de Spoorzone - laten niet voldoende ruimte voor fietsers en gemotoriseerde verkeer. Fietser en wandelaar moeten een omweg maken.


De afsluiting is niet voor eventjes, maar voor bijna 2 jaar, zo communiceert Spoorzone Delft. Gaat de tunnel daarna weer open?, is een vraag die dan opkomt. Ja, dat is wel de bedoeling. Ten minste voor de helft, want de andere helft wordt binnenkort gesloopt. Wordt dan eind 2012 de fietsverbinding weer open gesteld en fietsen we over het dak van de spoortunnel naar de overkant? Dat gaan ze proberen, maar niets is zeker. We weten inmiddels dat de bouw van de spoortunnel langer gaat duren. Volgens de huidige planning (en die kan nog uitlopen) rijdt pas in 2015 de eerste trein ondergronds. Zo lang blijft dus het oude spoor in gebruik.


Benieuwd hoe ze dat gaan oplossen.

guwie

geplaatst 2 april 2011

Blauw

Aan creativiteit ontbreekt het niet in de spoorzone. De aanleg van de tunnel daagt de bouwers uit om zo innovatief mogelijk te zijn. Diepwanden die met beton worden volgestort in plaats van damwanden die in de kwetsbare binnenstad de grond in getrild moeten worden. De bouwers zijn zeker inventief. Dat moeten ze ook zijn. Maar er is ook een creatief circuit van kunstenaars, ondernemers en architecten dat de tunnelbouw aangrijpt om allerlei moois te maken.

Iedereen kent nog de blauwe panden aan het Stationsplein die treffende teksten bevatten als …..en verdwijnen wij geruisloos uit zicht….  Voor veel Delftenaren de eerste aankondiging dat de sloop voor de deur stond. Of de blauwe meisjes van Vermeer die leerlingen van het Grotius hadden gemaakt. Ze sierden de laatste maanden de blauwe slooppanden op. En wat te zeggen van de blauwe fietsenstalling achter het station. Graffitikunstenaars hebben daar in het gepaste formaat van een Delfts blauwe tegel bekende monumenten als de watertoren, de molen en de Oostpoort afgebeeld.  Iets dat verdwijnt is niet weg, het verstopt zich alleen … is een van de  teksten die op de stalling is geschilderd.

Een initiatief dat goed in dit rijtje past zijn de blauwgerande bouwdoeken. Op verschillende plekken zijn ze te vinden. Ze zorgen voor een prettiger omgeving tijdens de bouw. Her en der beschermen ze tegen de modderspetters.  Soms staat er alleen maar informatie op over de techniek. Vaker zijn er afbeeldingen op te zien hoe je de inrichting bovengronds kunt verfraaien. De hondekop-trein die uit het gras steekt, een bank van Gaudi, maar dan van Delfts blauw. Schilderingen die bij buurtfeesten zijn gemaakt en vervolgens op de bouwdoeken zijn gedrukt. De spoortunnel maakt creativiteit los bij bewoners. Je zou er nog veel meer van willen zien.

guwie  

geplaatst: 16 maart 2011

Dat nemen we mee

Zodra er ingrijpende ontwikkelingen aankomen, belegt Spoorzone Delft een info-avond. Zo zat de aula van Unesco-IHE  eind vorig jaar weer redelijk vol en zoals gebruikelijk met veel oudere mannen. Een keur van inleiders lichtte dit keer nut en noodzaak van de afsluiting van de Abtswoudsetunnel toe. Daar leefde de nodige onrust over in de zaal. En dus moet je dat uitleggen, zo leert les 1 van de communicatieleer. De sprekers etaleerden alle empathie die in ze zat en nodigden de aanwezigen uit tot het stellen van vragen, liefst na afloop van de inleidingen.


Vragenstellers en opmerkingenmakers werden uitermate positief bejegend.
Als er maar even een zinvol lijkende suggestie werd gedaan dan reageerde de spreker blij dat deze zeker meegenomen zou worden. Zelfs werden de criticasters oprecht bedankt voor hun ideeën en positieve inbreng. Alles zou ingebracht worden.

Hoe gingen we daar in de jaren zeventig van de vorige eeuw mee om? Een zaal toehoorders zou dergelijke reacties direct agressief labelen als verderfelijke voorbeelden van wat toen repressieve tolerantie heette. Een begrip dat door de toenmalig leidsman van de links/anarchistische studentenbeweging, Herbert Marcuse, in 1965 in de strijd geworpen werd. Een machtsinstrument van de heersers. Je werd ingepakt waar je bij stond.

Hoe repressief tolerant is Spoorzone Delft?  Valt wel mee denk ik. Zij zijn zich er natuurlijk van bewust dat van een robbertje vechten met bewoners weinig heil te verwachten is. Een bedorven stemming bij diegenen die je nog jaren tegenkomt kost veel tijd en geld. De moderne communicatiemanager pakt dat anders aan. Goede ideeën worden direct meegenomen, onuitvoerbare suggesties worden serieus bekeken. Later wordt uitgelegd dat het allemaal een kwestie van afwegen is. Zeker, er wordt geluisterd, maar het kan niet altijd een winwin-situatie zijn.

guwie

geplaatst: 1 maart 2011

De schutting

De markante schutting die jarenlang het bedrijfsterrein aan de westkant van de spoorlijn afschermde is het enige dat daar nu nog over is. Hij staat er wat verloren bij op een braakliggend terrein, goed zichtbaar vanuit de trein.


De sloop van de oude bedrijfshallen heeft de schutting  overbodig gemaakt. Omgewoelde grond,  zandhopen en bergen steen bepalen nu het beeld. In dit gebied tegenover Delftzicht zullen nieuwe stadswoningen in niets meer herinneren aan de vervallen bedrijfsgebouwen van weleer. Het zal een kwestie van tijd zijn voordat ook de robuuste schutting van houten bielzen ten prooi valt aan de slopershamer.

De zwarte bielzen zijn eerder gebruikt als dwarsliggers onder de rails. Ze worden gestapeld  bij elkaar gehouden door een ijzeren kolom met uitsparingen waarin de bielzen precies passen. Simpel en doeltreffend en nog stevig ook. Op plekken waar je er gemakkelijk bij kon is er een kleurige graffiti op gespoten. Al is de verf wat verbleekt, het ziet er toch nog fleurig uit.    

Maar de tijd heeft er aan geknaagd. Hier en daar ontbreekt de bovenste biels, kieren tussen de kromgetrokken dwarsliggers laten verderop liggende gebouwen zien. Het prikkeldraad boven op de schutting is voor een deel al weggeroest. Denk er verlichting en wachttorens bij en deze schutting had ook op de grens van het vroegere Oost-Duitsland kunnen staan. Die grens is jaren geleden al verdwenen. De schutting wacht hetzelfde lot.

guwie

geplaatsts: 15 februari 2011

De zwaai

Aan het einde van de Westvest duikt na een scherpe bocht de tram onder de spoorbaan door. Op weg naar Delft-Zuid alsof er niets aan de hand is. Maar dat is schijn. De Irenetunnel wordt afgesloten voor de tram. Een keerlus op het Serpo-terrein wordt het voorlopige eindpunt van de lijnen 1 en 19. Op verschillende stukken langs het spoor is de trambaan opgeschoven, wordt hij nog verlegd of weer terug gelegd op zijn oorspronkelijke plek. De tram slingert zich van links naar rechts langs het centrum van de stad.

 De mooiste zwaai maakt hij bij binnenkomst vanuit Den Haag, komend vanaf de Wateringse Vest. De zwierige tram buigt af richting het viaduct en weer terug. Het is een prachtig gezicht voor de bewoners aan de Spoorsingel. De tram lijkt een stuk groter nu hij dichter bij rijdt. Vanaf het Kampveld tot aan de Binnenwatersloot liggen de rails stijf tegen het viaduct.

Het was nog een heel karwei om de oude baan af te breken.  De grote drilboor - gebruikt om het oude spoor te slopen – was niet alleen oorverdovend hard, maar deed ook de naastgelegen huizen op haar grondvesten trillen. Letterlijk, de stenen vlogen in het rond. Stop! Fotografen rukten uit, schade-experts kwamen in actie. Pas veel later is met lichter materiaal het opbreken van de trambaan hervat.

Een volgende zwaai komt er aan. Of beter gezegd, de zwaai bij de Binnenwatersloot wordt nog groter als de trambaan daar opschuift naar de stadskant. Dichter langs de bebouwing waar het tracé ook daar moet worden gedeeld met de auto’s.

guwie




geplaatst 1 februari 2011